when east meets west

Op stap deel 2: Kyoto

2007-05-09T15:40:00.000+02:00

Na Tokyo was de cultuurhoofdstad van Japan, Kyoto, aan de beurt. De verplaatsing deden we met de hogesnelheidstrein of shinkansen. Het was voor mama en Ronny de eerste keer en dus wel spannend, maar Ronny was niet zo onder de indruk. Hij had verwacht dat de treinen toch wat sneller zouden rijden.

De eerste dag besloten we het rustig aan te doen omdat we toch wel een beetje vermoeid waren van de dagen ervoor. We verbleven in het Palace Side Hotel, vlak over het oud keizerlijke paleis. We kwamen er aan rond 4 uur en besloten om niets meer te doen buiten een plekje te zoeken in de buurt om gezellig te dineren. Ik haalde zoals gewoonlijk mijn Rough Guide boven en er was maar één betaalbare aanrader in de buurt.

We verschoten wel even wanneer we op onze bestemming aangekomen waren want de plek was één grote rommelhoop. Overal lagen er fotoboeken: op de tafels, op de grond, op stoelen. Aan de muren hingen er ook ontelbare ingekaderde foto’s. Het leek er niet zo hygiënisch te zijn, maar ik overtuigde mama en Ronny met de argumenten uit mijn gids. Het eten was lekker en goedkoop, maar mama was er zeker van dat moest de voedselinspectie hier een bezoekje brengen het zeker afgekeurd zou worden. Tijdens het eten sprak de kok mij aan en zo kwam ik te weten dat alle fotoboeken die er lagen allemaal op zijn naam stonden.

Hij trok al meer dan 30 jaar foto’s van Kyoto en enkel in het zwart-wit. Ik was eigenlijk wel onder de indruk en uiteindelijk kocht ik één van zijn fotoboeken, liet het signeren en nam een foto met de kok-fotograaf (die trouwens ook een van onze professoren hier aan de universiteit bleek te kennen). Ik was er heel enthousiast om en vond de avond meer dan geslaagd. Ronny was ook wel onder de indruk van de fotografische talenten van de kok en werd gemotiveerd om ook betere foto’s te trekken.

De volgende dag st onden het Nijo kasteel, de Kyomizu tempel en het Gion-district in Kyoto op de planning. Het zou dus weer een zware, maar interessante dag worden.

Het Nijo kasteel werd gebouwd in 1603 als de residentie in Kyoto van shogun Ieyasu, de eerste shogun in de Tokugawa dynastie. Het kasteel bleef in handen van het shogunaat tot de Meiji Restauratie in 1868. Het was hier dat de laatste shogun in 1867 officiëel bekend maakte dat het gezag terug aan de keizer zou overgedragen worden. Nijo is (terecht) beroemd voor zijn harmonieuze gebo uwen, prachtige fusuma (schuivende panelen), nachtegalenvloer, zijn schilderingen van de Kano-school en uitgestrekte tuinen.

Onderweg naar onze volgende stop, de Kyomizu tempel, vond ik dat het tijd was dat mama en Ronny één van mijn favoriete Japanse gerechten uittestten: okonomiyaki. We kwamen een piepklein restaurantje tegen waar maar 8 mensen binnenkonden en waar we werkelijk in de huiskamer van het gezin zaten. (Het zoontje kwam zelfs trots zijn speelgoed tonen). Spijtig genoeg kwam het oud mevrouwtje dat het eten bereidde de okonomiyaki niet aan onze tafel maken (wat wel leuk is om te zien), maar het was zoals gewoonlijk wel weer heerlijk!

De Kiyomizudera (de Helder Water Tempel) is een oude tempel van de boeddhistische Hosso sekte en ligt op een van de oostelijke heuvels in Kyoto: Mt. Otowa. Hij is genoemd naar de helder water bron in de vallei onder de houten constructie. Men gelooft dat als je van het water drinkt, je een lang en gezond leven zal leiden. De tempel bestaat sinds 778, maar de huidige gebouwen dateren van 1633. I k vind kyomizudera een geweldige plaats in Kyoto, niet alleen om zijn prachtige houten constructie maar ook om de ligging en al het groen waar je nog van kan genieten. Hij werd nog niet zo lang geleden (terecht) genomineerd voor de nieuwe 7 wereldwonderen.

Via de kleine, smalle en gezellige straatjes Sannenzake en Ninenzaka zijn we dan richting de Gion-wijk. in hartje Kyoto gestapt. Onderweg passeerden we ook nog het Yasaka schrijn waar we ’s avonds een stukje openlucht theater hebben bijgewoond. Gion is een oude amusementswijk vol met oude restaurantjes, exclusieve theehuizen, oude houten huizen, theaters, enz… ’s avonds maak je ook kans om geisha of maiko (geisha in opleiding) tegen het lijf te lopen en er staa n dan ook heel veel mensen buiten theehuizen te wachten in de hoop de meisjes te kunnen zien. Wij hadden geluk want wanneer we een van de theehuizen passeerden stonden er taxi’s te wachten om de maiko op te halen.

Ook de volgende dag zijn mama en Ronny afgepeigerd geweest. Eerst gingen we naar Toji, een tempel waar maandelijks een vlooienmarkt wordt gehouden. Wij gingen er op die dag van de maand naartoe en bijgevolg was er heel veel volk. Het was leuk om rond te neuzen tussen alle kraampjes, maar n a een tijdje kreeg ik het er wel van op mijn heupen. Mama heeft een mooie aanwinst voor haar schildpaddencollectie gevonden, en ik eentje voor mijn kokeshi verzameling.

Naar de Kinkakuji tempel geraken was een hele opdracht. We gingen met de bus tot daar gaan, maar door verschillende omstandigheden hebben twee keer de verkeerde bus genomen en zijn we er pas twee uur later geraakt. We hadden niet zoveel tijd meer want de meeste tempels sluiten om 4 of 5 uur al. We hebben ons dus moeten haasten, maar het gouden paviljoen heeft zeker wel een goede indruk nagelaten.

Wat mama ook zeker gedaan wilde hebben was de filosofenwandeling. Het is een veelgeprezen wandeling langs een kanaaltje die start bij de bekende ginkakuji tempel of het zilveren paviljoen. Voor de tempel hadden we geen tijd meer omdat die al gesloten was, maar de wandeling wilden we zeker niet overslaan. Het was bijna eind maart, maar de kerselaars waren nog niet in volle bloei. Het gaf de wandeling minder sfeer maar we hebben wel van een prachtige zonsondergang kunnen genieten.
We besloten te voet naar ons hotel terug te wandelen omdat we die dag nogal wat pech hadden gehad met de bussen en onderweg stopten we voor een heerlijke pizza en pasta in een Italiaans restaurantje. En dat was onze dag!

op stap met mijn lieve oudjes (deel 1)

2007-04-23T16:24:00.000+02:00

Op 14 maart was het zover, mama en Ronny zetten hun eerste stapjes op Japanse bodem. Ik had er heel hard naar uitgekeken. Enerzijds omdat ik mama al zes maanden had moeten missen, maar anderzijds ook omdat ik haar nu eindelijk kon laten zien waarover ik al enige tijd had gestudeerd en waardoor ik zo geboeid was. Daar kwam dan nog eens bij dat een paar punten op onze planning ook voor mij nieuw waren en ik dus weer nieuwe dingen zou kunnen ontdekken.

Het was een heel gelukkig weerzien. Eerst namen we de tijd om iets te drinken en al wat bij te praten waarna we dan de bagage gingen afzetten in ons hotel. Daar stonden we voor de eerste verrassing want er was een fout gebeurd bij de reservatie. Ze hadden maar voor één nacht een kamer vrijgehouden terwijl we voor 4 nachten gereserveerd hadden, maar dankzij Ronny die voor een bewijs van onze reservatie had gezorgd heeft het personeel het toch kunnen en moeten oplossen.

Na ons gesetteld te hebben in “Kimi Ryokan” gingen we op verkenning in de omgeving, namelijk Ikebukuro. In Ikebukuro is er niet zoveel te zien buiten enkele reusachtige department stores in de stationsbuurt en de Toyota Showroom. In de showroom staan niet enkel de indrukwekkende nieuwe hybride modellen ten toon, maar ook oudere modellen. In totaal waren er 5 verdiepen vol auto’s, maar het leukste om te zien waren de Japanse meisjes die synchroon de auto’s ‘kuisen’ met plumeaus. Op foto komt het niet echt over, maar in't echt was het hi-la-risch!

Nikko

De volgende dag moesten we al vroeg uit de veren voor onze daguitstap naar Nikko, zo’n 130 km ten noordoosten van Tokyo. Zowel het complex van tempels en schrijnen als het natuurpark een beetje verder zijn opgenomen in de werelderfgoedlijst van Unesco. Het Toshogu-schrijn is één van de meest bezochte monumenten in Japan. Het schrijn werd gebouwd ter nagedachtenis van Tokugawa Ieyasu, de oprichter van het Tokugawa shogunaat. Het mausoleum werd uitbundig versierd met goud en kunstige details zoals de vele houtsnijwerken van bloemen en dieren. Ik vind dat Toshogu eerder een Chinese dan een Japanse indruk geeft.

Na Toshogu zijn we een aangename wandeling gaan maken langs de Daiya rivier waar een reeks van boeddhistische beeldjes te vinden is. Het was heel erg koud die dag (rond het vriespunt denk ik) waardoor we heel erg blij waren wanneer we ons in een klein Japans restaurantje konden verwarmen. Het was wel een heel erg speciale plaats waar we niet zouden binnengaan zijn moest mijn reisgids het niet aangeraden hebben. Aan de muren hingen naamkaartjes en herinneringen van bezoekers van tientallen jaren geleden tot nu; zeer speciaal.

Kawaguchiko

Kawaguchi is één van de 5 Fuji-meren van waar je normaal gezien een zeer goed beeld hebt op het Japanse symbool. Wij hadden echter pech want net die dag was het bewolkt en was enkel de helling van de berg te zien.

We waren maar een klein beetje teleurgesteld want het hotel dat we gereserveerd hadden voldeed zeker aan onze verwachtingen. We hadden een grote Japanse kamer met (normaal gezien) een goed zicht op Mount Fuji en het meer. ’s avonds kregen we, na een wandeling gemaakt te hebben naar de top van de vlakbij gelegen berg Tengu, een belonende 10 gangen-menu van allemaal Japanse specialiteiten. Het was voor mama en Ronny een ideale gelegenheid om kennis te maken met de Japanse keuken. Na onze heerlijke maaltijd maakten we dan nog gebruik van de jacuzzi op het dak van het hotel met uitzicht op het verlichte meer en daarna van de onsen, een bad met heet water van een nabijgelegen warmwaterbron. Het was voor mama de eerste keer en dus wel aanpassen aan de Japanse gewoonte.

De volgende morgen konden we weer genieten van een heerlijke maaltijd, deze keer een uitgebreid ontbijt op zijn Japans: vis, ei, zeewier, zelfs een stoofpotje enz… Daarna stopten we nog even bij het Kubota Itchiku Art Museum toegewijd aan Kubota Itchiku die al eerste een traditionele methode van t

extielbewerking toepaste op kimono’s. Zowel zijn werk als het artistieke gebouw waren prachtig.

Ginza

Weer aangekomen in de metropool van Tokyo zijn we een wandeling gaan maken in Ginza, waar je de grootste concentratie van exclusieve winkels, art galleries en restaurants in Tokyo kan vinden. Op onze wandeling stopten we ook in de Sony Showroom waar je de laatste gadgets kan vinden en zaken kan aanschouwen die in Belgie waarschijnlijk pas binnen lange tijd op de markt zullen komen. Spijtig genoeg waren er geen robots te zien. Na onze wandeling zijn we toevallig in één van de meest populaire restaurants beland van de stad, namelijk een Koreaans restaurant waarvan ik de naam vergeten ben. We moesten buiten aanschuiven maar hadden na een 10 minuten wachten een plaatsje in dit blijkbaar exclusieve restaurant.

De avond was nog jong en dus besloten we in het trendy Roppongi Hills naar de city sky view vanwaar je een 360 graden uitzicht hebt op de stad. Het was heel indrukwekkend, maar er was heel veel volk en ook wel wat prijselijk. Daarna was het hoog bedtijd.

Ueno

Ueno park is een plaats waar veel gezinnen, koppeltjes, eenzaten een dagje komen vertoeven. Om naar muziek te luisteren, de duiven te eten te geven, een tempel, de zoo of een van de vele musea te bezoeken of om gewoon rustig rond te wandelen. Ik vond het een beetje vergelijkbaar met Central Park in New York al vond ik de tuin daarvan veel mooier aangelegd. Maar de sfeer was wel aanwezig want de dag dat wij het park bezochten was de dag waarop men had voorspeld dat de kersenbloesems zouden beginnen te bloeien. Al was dat niet het geval, waren er wel veel mensen die hoopten aan hanami te kunnen doen (lett. bloemen bekijken).

In het park bezochten we eerst, volgens mijn gids het enige museum dat je zeker niet mag missen in Tokyo, het Tokyo National Museum. Het was zeker niet slecht, maar ik vond niet dat je een goed algemeen beeld kreeg van de Japanse kunst. Er werden hier en daar wat uitgebreidere thema’s geselecteerd zoals kabuki-kostuums en kalligrafie, maar ik denk niet dat ik echt iets zou onthouden hebben moest ik er al niet eerder over gestudeerd hebben. Ik heb het wel over de hoofdtentoonstelling, want om alle andere bijgebouwen te bezoeken hadden we geen tijd. Wel was er ook een tijdelijke tentoonstelling over de Maori van Nieuw-Zeeland die zeer interessant was en ik ontdekte enkele gelijkenissen met de Ainu uit Japan.

Na nog wat rondgelopen te hebben in de rest van het park, en iets van de vele kraampjes hadden gegeten aan de vijvers in het park was het tijd voor onze volgende halte op onze planning: Asakusa en zijn Senso-ji.

Asakusa

Asakusa is het meest gekend om de tempel die er in het centrum van staat, de senso-ji. Het hoofdstraatje dat naar deze nog steeds drukbezochte tempel leidt is een straatje vol kraampjes waar je alles kan kopen van japanse geta en samuraipruiken tot vers gebakken koekjes en zeewier. Vooral deze dag was er veel volk omdat er blijkbaar een festivalletje aan de gang was bij de tempel. Ik weet niet wat er juist te doen was, maar we hebben nog net een glimps kunnen opvangen van een draak. Het weer was ons ook goedgezind en dat maakte de sfeer er nog aangenamer op. Een grappige herinnering is dat rond deze tijd van het jaar de kerselaers normaal gezien al in bloei moesten zijn en dat ze er niet beter op hadden gevonden om valse bloemetjes één voor één vast te knopen aan de takken van de bomen!! Wat een ongelooflijk prutswerk, maar we hadden het toch eerst niet opgemerkt!

’s Avonds zijn we sushi gaan eten in een restaurant waar de sushi om je heen draait. Er komen verschillende soorten bordjes met allemaal hun eigen prijscategorie rond en je neemt de bordjes met de sushi die er lekker uitzien. Wanneer je gedaan hebt tellen ze de bordjes met hun eigen prijzen op en voila! Mama vond het heel erg leuk, lekker en goed van prijs dus dat hebben we later dan nog eens opnieuw gedaan.

Tsukiji

Dit waren onze laatste gezamenlijke uurtjes in Tokyo. Eigenlijk stonden ook nog de keizerlijke paleistuinen op de planning maar we hadden niet meer zoveel tijd voor we onze shinkansen naar Kyoto namen dus besloten we naar de Tokyo Central Wholesale Market te gaan, de grootste en meest bruisende vismarkt van Tokyo.

Om echt te kunnen ervaren hoe het eraan toe gaat op een vismarkt en van de meest verse vis te kunnen genieten (als ontbijt) wordt aangeraden om om 5 uur ’s morgens ter plaatse te zijn. Wij waren er rond 9 uur en persoonlijk vond ik er niet zoveel aan te zien buiten wat dode dieren. Ik ben er zeker van dat als je dol bent op rauwe vis dat je hier wel aan je trekken komt, maar als toeristische attractie vond ik het maar flauwtjes.

Daarna hebben we ons gehaast naar Tokyo station en de rest is voor deel 2 in de Japan avonturen van Diane, Ronny en Judith.

Tot gauw (ik doe mijn best!)

trouwkledij - eerste bloesem - mama en Ronny op bezoek

2007-04-01T17:17:00.001+02:00

Beste vrienden,

De laatste weken heb ik het heel druk gehad, vooral met reizen. Ik ben bijna non-stop weggeweest; eerst naar Hokkaido met Hilde en twee Amerikaanse meisjes, nadien naar Okinawa met de backpackersclub, nog maar net thuis en twee dagen later kwamen mama en Ronny al Japanse grond betreden.

Eigenlijk had ik mama tegen vandaag een uitgebreid verslag beloofd van onze reis, maar wegens tijdsgebrek en vermoeidheid (luiheid?) is het er niet van gekomen.

Het is nu 1 uur 's nachts en binnen 5 uurtjes ga ik Ken opwachten aan Osaka station. Het zal zeker een gelukkig weerzien worden na 6 maanden!! Ik denk wel dat ik die 5 resterende uurtjes al slapend wil spenderen, maar ik wil jullie zeker niet met lege handen achterlaten dus geef ik jullie een kort overzichtje met foto's begeleid van de activiteiten van de voorbije maand (exclusief Okinawa)!

Geniet ervan en jullie mogen binnenkort (echt deze keer!) volledige verslagen verwachten van de rondreis met mama en Ronny en Ken en mijn reis!

ik in trouwkledij
Een oud Japans vrouwtje die al bijna haar hele leven lang meisjes en jongens aankleedt op hun trouwdag heeft zich enkele jaren geleden als vrijwilliger opgegeven om uitwisselingsstudenten de kans te geven om ook eens traditionele Japanse trouwkledij aan te trekken. Ik maakte met heel veel plezier gebruik van deze unieke kans en hier is het resultaat:

Ja, dat ben ik!

eerste bloesem
Op een bepaalde doodsaaie dag besloot Wim uit Matsumoto om eens een uitstapje naar zijn vrienden in Osaka te maken. Hij had eigenlijk de perfecte dag uitgekozen bleek want op 1 maart was het prachtig weer en waren de prunusbomen in het kasteelpark van Osaka op hun mooist. Voor ons was het onze eerste 'hanami'-ervaring (het massaal gaan bekijken en bewonderen van de bloesem - vooral kersenbloesem) in Japan. Nadien zijn we nog wat sightseeing gaan doen, okonomiyaki gaan eten en een volledige nacht naar de karaoke geweest. Het waren fijne 24 uren :)

Mama en Ronny in Japan
Achteraf bekeken heb ik mijn oudjes (grapje) wel een beetje afgepeigerd. De plaatsen die we bezocht hebben zijn de volgende: Tokyo, Nikko, Kawaguchiko, Kyoto, Nara, Osaka, Kanazawa, Himeji, Okayama en Kurashiki... en dat op 15 dagen. Het was in ieder geval een fantastische reis. Niet alleen kon ik eindelijk mijn mama die ik zo lang gemist heb terugzien, maar ook vond ik het heel fijn om hen te laten zien waar ik al een tijdje over studeer en bovendien zelf ook nog nieuwe plaatsen te bezoeken!
Japan heeft bij hen een aangename indruk achtergelaten, gelukkig. Mama haar eerste indrukken waren de propere auto's, vriendelijkheid van de mensen en een robotische maatschappij. Ronny was vooral onder de indruk van de technische aspecten: Japanse wc's, liftsysteem voor het parkeren van auto's, maar natuurlijk nog veel meer.

Hier enkele foto's van de hoogtepunten:

Nog iemand zin gekregen om mij te komen bezoeken en mij gids te laten spelen?

Slaapwel en tot binnen twee weken!

Judith

Okinawa: regen, zee, strand en walvisjes!

2007-03-12T12:56:00.000+01:00

Van 4 tot 11 februari zijn Ruben, Hilde en ik samen met de backpacking club een weekje naar Okinawa gegaan. Ondanks het slechte weer hebben we ons goed geamuseerd. Hieronder het verslag!

belangrijkste mededeling:
ik heb eindelijk, na lang lang wachten, walvisjes gezien!

andere details:
Op 4 maart moesten we vroeg uit ons bedje om op tijd het vliegtuig naar Okinawa te nemen. Zoals ik al eerder vermeld heb zijn onze vriendelijke clubleden er goed in om ons voor verrassingen te laten staan en natuurlijk was dat deze keer niet anders. Wij dachten dat we met een hele bende samen zouden gaan. Uiteindelijk bleken we met 5 te zijn omdat alle anderen reeds op de meest zuidelijke eilandengroep van Japan vertoefden.

Aangekomen op het hoofdeiland van Okinawa rond de middag, aten we onze lunch, wachtten op de andere leden en namen dan met ons allen de ferry naar het eiland waar ons 'lentekamp' zou doorgaan, nl Kumejima. In Naha scheen de zon en was het zeker 20 graden, maar eens aangekomen op Kumejima was de situatie compleet anders. Om het op te sommen: koud, regen, grijs en sterke wind. Dit was dus absoluut geen ideaal weer voor een kamp dat zou gaan bestaan uit zeekayakken, duiken en van het zonnetje genieten.

Aan de haven stonden de mensen van de duikschool -waarmee we de volgende dag zouden gaan duiken- ons op te wachten. De lieve mensen wisten ons mee te delen dat het weer zo slecht zou zijn de komende nacht dat ze liever niet hadden dat we in tentjes sliepen. Zij zorgden ervoor dat we met zijn allen in een zaaltje konden slapen die nacht waar ook een badkamer en elektriciteit was zodat we ons konden wassen en konden eten. De volgende dag bleek dat een goed idee geweest te zijn want die nacht had het erg gestormd. We waren de mensen van de duikschool dus zeer dankbaar. Die dag bleek echter ook dat de weersomstandigheden te slecht waren om te gaan duiken dus besloten we die dag shiisaa of シーサー te gaan maken wat eigenlijk op de planning stand voor de derde dag. Shiisaa zijn typisch voor Okinawa. Het zijn (meestal) een duo van leeuwtjes (met ook wat hondenkenmerken) die bij de ingang of op de daken van huizen worden gezet om de inwoners van het kwade te beschermen.

Ruben en ik dachten eigenlijk dat het de bedoeling was om gewoon van die leeuwtjes te beschilderen maar aangekomen bleek dat we ze helemaal uit klei moesten maken. We kregen bijna een paniekaanval maar toen bleek dat we stap voor stap begeleid werden viel het eigenlijk allemaal goed mee en het resultaat mocht er ook wel wezen. We ontdekten ook dat Hilde eigenlijk heel goed is in kleiboetseren!!

Het bleef slecht weer en de dag was nog lang niet om dus besloten we een beetje rond te rijden op het eiland met de auto's die we gehuurd hadden. Eerst bezochten we een aquarium voor allerlei soorten zeeschildpadden. Ik had wel medelijden met de diertjes want hun tank was klein en saai. Leuker vond ik het mooie standbeeld dat voor het aquarium stond (zie foto).
Daarna reden we naar de kust waar we de hoge golven konden zien en bijna meegesleurd werden door de sterke wind. Ik merkte vooral veel vuilnis op, de eerste keer dat ik dat zag in Japan.

De tweede dag was het weer iets beter dus nu konden we onze tentjes opzetten. Daarna was er enkel nog tijd om te koken (we merkten op dat alles heel hygienisch gedaan werd in tegenstelling tot de Belgische kampen), te eten, ons te wassen en te gaan slapen (om 10 uur, ten laatste half 11, moesten we verplicht ten laatste gaan slapen!)

De volgende dag stond er zeekayak op de planning. Maar weer door de weersomstandigheden kon dat niet doorgaan. Eigenlijk vond ik dat niet zo erg want het water leek me veel te koud en de wind veel te sterk om er plezier van te hebben en bovendien was het ook niet goedkoop. In de plaats daarvan zijn we weer een dagje gaan rondrijden op het eiland. We bezochten een sakebrouwerij en gingen naar enkele mooie observatieplaatsen van het eiland; 's middags aten we lekker Okinawaiaans en daarna verwarmden we ons in de overheerlijke spa en sauna vlak bij de camping. Klinkt allemaal niet zo slecht he?
Na de activiteiten weer hetzelfde ritueel als de dag ervoor.

De derde dag konden we dan eindelijk toch gaan duiken. Voor het duiken werden we in twee groepen opgesplits: diegenen die al ervaring hadden en die zonder. Ik had eigenlijk met de eerste groep mee moeten gaan omdat ik eigenlijk een duikbrevet heb, maar omdat het al meer dan 3 jaar geleden is dat ik nog gedoken heb en dus een beetje mijn zelfvertrouwen kwijt was besloot ik me bij de tweede groep aan te sluiten. Eigenlijk was dat niet zo leuk want ik moest weer die hele uitleg horen en technieken uitoefenen die ik gedurende mijn tientallen keren ingeoefend heb, maar bij nader inzien wel de verstandige keuze want nu heb ik alle technieken wel eindelijk goed onder de knie en zie ik het weer volledig zitten om van mijn duikbrevet gebruik te maken in de toekomst.

Wat me wel teleurstelde was dat het eigenlijk duiken maar 20 minuutjes duurde waarvan we zeker 10 minuten gedaald en gestegen hebben. Duiken is natuurlijk altijd leuk maar hoe langer je onder water blijft hoe meer kans je hebt om grotere dieren te zien. Waar we gingen duiken zouden er mantaroggen zijn maar we hebben die fascinerende dieren spijtig genoeg niet gezien. Leuke herinnering: Ruben die een fobie heeft voor kwallen en octopussen en er goed in was om te blijven doordrammen over de gevaren. Vanaf nu heb ik ook een angst om kwallen tegen te komen onder water en ja, Ruben, het zijn gevaarlijke dieren waarvan je beter uit de buurt blijft!

Na nogmaals naar de spa en sauna te zijn geweest ben ik op mijn eentje een wandeling aan het prachtige strand vlakbij onze camping gaan maken en naar schelpjes gaan zoeken. De stranden zijn prachtig en je vindt er heel gemakkelijk mooie schelpen. Zo van die simpele zaken doen mij er aan herinneren hoe mooi en speciaal het leven is. (klinkt een beetje melancholisch, maar mooie natuur kan me echt zo blij maken!!)

Na het eten werd er een soort van 'feestje' gehouden. Het is de bedoeling dat je met z'n allen in een kring gaat zitten en dat iedereen een paar woorden zegt over de voorbije dagen. Het is dan traditie dat eerst de lagerejaars aan de beurt zijn, vervolgens de buitenlandse studenten (wij drie dus) dan de hogerejaars en dat de clubleider afsluit met een paar mooie woorden. Daarna was het tijd om te toasten (wat bij ons met alcohol zou zijn maar hier bij de meesten gewoon met thee) en dat gebeurde, jaja, op zijn Nederlands met "schol" wat natuurlijk geen enkele Jap deftig kan uitspreken. Diegenen onder ons die niet zo moe waren bleven de hele nacht op maar wij Belgjes waren toch redelijk vermoeid en hadden bovendien nog enkele dagen op Okinawa op de planning staan in tegenstelling tot onze Japanse vrienden en zijn dan redelijk snel in onze tenten gekropen.

De volgende dag moesten we er om half 6 uit om dan om 8 uur de ferry terug te nemen naar het hoofdeiland. Ik heb de hele tijd op de uitkijk gestaan om walvisjes te kunnen zien op onze 4 uur lange terugvaart maar ik had geen geluk (in de verte zag ik wel wat leek op de ademhaling van een walvis: zo'n grote wolk weet je wel). Maar ik had nog steeds geen walvis van dichtbij gezien!! Aangekomen in Naha namen we afscheid van onze clubleden en begonnen Hilde, Ruben en ik aan onze eigen driedaagse.

Deze begon met onze bagage te droppen in een goedkope heel basic, maar gezellige guest house. Onze eerst stop was een gezellig eethuisje bij een oud vrouwtje waar je enkel de dagschotel kon eten maar die was wel heerlijk en je proefde echt dat hij met liefde bereid was. Bovendien was het zeer goedkoop: 3 euro!! Het vrouwtje legde ons dan uit hoe we naar één van de world heritage sites van Okinawa konden geraken namelijk de ruines van het kasteel van de vroegere Ryukykyu keizer. We hadden van een paar mensen wat matige commentaren gekregen over het kasteel maar eens we het zagen begrepen we niet zo goed waarom ze er niet enthousiast over waren. Wij vonden het in ieder geval de moeite waard om te bezoeken en begrepen waarom Shurijo in 2000 een UNESCO world heritage site werd.

De dag sloten we af met een heerlijke McDonalds (dat mag af en toe wel eens na al die rijst) en wat souvenirshoppen in de overdekte straatjes van Naha waar ik mijn walvissentalisman kocht, een kettinkje met een walvissenstaart, waarvan ik hoopte dat die mij twee dagen later geluk zou brengen om walvissen te spotten aangezien we die dag zouden gaan whale watchen!

Ik heb die avond heerlijk geslapen omdat ik zo moe was maar Ruben is die avond een beetje ziek geworden en voor hem leek de nacht eindeloos door de koortsdroom die hij had waarin hij taken moest volbrengen wat maar niet mogelijk leek. Na een dagje was hij gelukkig weer beter!

Op 9 maart namen we weer de ferry. Deze keer gingen we naar Zamamijima, een eiland van de Kerama eilandengroep zo'n 30 km verwijderd van het hoofdeiland, wat ook wel walvisseneiland wordt genoemd door het grote succes van winter whale watching en de grote kans die je hebt om effectief walvissen te kunnen zien zelfs vanop land. Je kan je dus wel inbeelden dat ik daar kost wat kost naartoe wilde he...

Aangekomen op Zamami werden we verwelkomd door een walvissenstandbeeld en overal zie je walvissen: op gebouwen, op straten, bloembakken in de vorm van walvissenik voelde me meteen thuis! Eerst gingen we dan een hapje eten en vervolgens onze tentje opzetten op een idylische camping aan het prachtige strand in "whale village". Onderweg naar de camping spotte ik een walvis in de verte en mijn geluk kon niet meer op. Na ons gesettled te hebben op de camping en ons geergerd te hebben aan de andere onbeleefde en vuile campingbewoners besloten we te gaan snorkelen.

Het was nog altijd geen goed weer (grijs, redelijk koud, bewolkt en af en toe regen) maar we wilden het weer onze reis niet doen verpesten en dus besloten we het toch te doen. We gingen snorkels en vinnen huren en wandelden dan tot het strand aan de andere kant van het kleine eiland waar er "excellent snorkeling" zou zijn. En dat was er ook!!! Ik heb nemo (clownfish) en al zijn vriendjes gezien en ook kwallen en dode krabben en nog zoveel meer! Het water was niet zo koud maar toen het begon te regenen was het toch te koud om langer onder water te blijven. Ons omkleden in de kou was even hard maar achteraf gezien ben ik heel blij dat we zo dapper geweest zijn om in bikini en zwembroek in de koude zee te gaan!

Na het snorkelen hadden we wel echt een warme douche nodig zodat we niet ziek (in Ruben zijn geval zieker) te worden en gelukkig liet de vriendelijke vrouw uit de winkel waar we de snorkels gehuurd hebben ons haar douches gebruiken. Ze was onze redster in nood! Nadien hebben we boven die winkel genoten van heerlijk eten!! Na een spelletje uno in de tent zijn we vroeg gaan slapen om de volgende dag vroeg op te kunnen staan!

Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik de volgende da g opstond: DE ZON SCHEEN! Voor ons vertrek hadden Hilde en ik aan onze Belgische dormgenoot gevraagd of ze een zonnedans voor ons wilde doen zodat we die dag zeker goed weer hadden en wat was ik Roos dankbaar toen de zon scheen die ochtend! Als er één dag was waarop ik hoopte dat het goed weer was was het toch wel de dag dat ik eindelijk walvissen zou kunnen zien! Mijn dag kon dus bijna niet meer stuk!

Na een ontbijt op strand en nog wat meer mooie schelpjes gezocht te hebben deden we nog een dutje van een uurtje. Dan was het t ijd om onze tent op te ruimen en ons naar de Zamami Whale Watching Association te begeven. Daar kregen we een uitleg over de bultrugwalvis. Een kwartiertje later stapten we op de boot. Ik verschoot wel even van het aantal boten dat mee ging met de onze en van het aantal mensen op de boot. Ik had stiekum gehoopt dat we alleen zouden zijn zodat ik zeker een goed plaatsje op de boot zou kunnen bemachtigen om mijn favoriete dieren te observeren en bewonderen. Nouja, niets aan te doen of しかたがない shikata ga nai zoals de Japanners zouden zeggen.

We waren nog geen 5 minuten aan het varen en we zagen al de eerste bultruggen. Het was een moeder met kind waardoor we niet dichtbij konden komen en ook niet lang stil konden staan maar dat vond ik helemaal niet erg. Ik had gewoon net een walvis gezien!! Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen maar dat verhielp ik want dat zou mijn zicht beperken he! Niet veel later stootten we op een "kudde" van 7 walvissen. Blijkbaar was het abnormaal om zo'n grote groep van bultruggen te kunnen zien want dat hebben we ettelijke keren mogen horen van het meisje van de whale watching association dat ons begeleide. Zij bleef maar roepen dat het abnormaal was en prachtig enzovoort. Mij stoorde dat niet want ik kon me inbeelden dat ik net hetzelfde zou doen maar het was wel tot Hildes ergernis die het niet echt apprecieerde in tijde van koppijn en zeeziekte. Het leverde alvast grap pige commentaren op van Hildes kant!!

Ik kan niet echt beschrijven wat ik voelde toen ik omringd werd door deze fascinerende dieren. Maar voor een moment had ik toch wel spijt dat ik geen marine biologie ben gaan studeren, maar ooooh zo blij dat ik in Japan was. Op een gegeven moment voelde ik ook de drang om water te springen en tussen de walvissen te zwemmen maar da t hebben Ruben en Hilde mij gelukkig afgeraden :)!

ik was BLIJ OH ZO BLIJ!!

Na anderhalf uur op zee was ik voor mijn walvisvrienden toch blij dat het gedaan was want we hebben de dieren lang achterna gezeten en onze boot botste zelfs op eentje! Voor vertrek hadden ze ons een papier overhandigd met de regels voor boten wat betreft de omgang met de dieren. Daarop stond er maximum 3 boten voor maximum 20 minuten de bultruggen mogen volgen en in werkelijkheid waren het 6 boten, voor anderhalf uur met minstens 100 gillende mensen. Ik zou best kunnen geloven dat het irritant moet geweest zijn voor hen!

Diezelfde dag keerden we terug naar het hoofdeiland waar we diezelfde avond gingen t-shirt shoppenn, overnachtten en de volgende dag het vliegtuig terugnamen naar onze tijdelijke thuis in Osaka waarnaar we toch altijd graag naar terugkeren.

tot zo ver mijn Okinawa-avonturen!

Hokkaido deel 1: Sapporo en Shiraoi

2007-02-21T07:30:00.000+01:00

Maandag 5 februari vertrokken we dan eindelijk op onze reis naar Hokkaido. We moesten trein, bus en ferry nemen om tot in Hokkaido te geraken! We vertrokken maandagavond om 6 uur op de dorm en we zijn dinsdagavond om 9 uur aangekomen, het was dus een reisje van zo'n 27 uur!

Hokkaido is het meest noordelijke eiland van de 4 hoofdeilanden van Japan (Hokkaido, Honshu, Shikoku en Kyushu). Hokkaido heeft een totale oppervlakte van 83 453 km² en een bevolking van ongeveer 5 miljoen 500 000 inwoners. Een heel klein deel van de bewoners (10 000 - 150 000) van het eiland behoort tot de Ainu- de oorspronkelijke bewoners van Japan. Hokkaido heeft koude ijzige winters en koele zomers. In de zomer is het een toeristische trekpleister voor de Japanners die willen vluchten uit de meer zuidelijke hete en vochtige steden.

Een reis verloopt echter zelden zonder problemen en deze keer was dat niet anders. We hadden wel niet verwacht dat het eerste probleem ongeveer zo'n half uur na vertrek al zou opduiken. Onderweg naar Namba op de trein deelde Natale ons mee dat ze haar ferryticket was vergeten. Ze moest op haar eentje terug naar de dorm om haar ticket te gaan halen en proberen om nog op tijd te zijn voor de bus. Ze haalde de bus nét niet, ze was denk ik maar 3 minuutjes te laat. Wij waren met ons drieën al wel onderweg naar Maizuru waar de ferry zou vertrekken en Natale had geen andere keuze dan de taxi te nemen (die haar voor een tijdsduur van 2 uur en een half ongeveer 300 euro heeft gekost!!) Dat was dus geen meevaller voor haar...

Om 12 uur konden we dan de boot op en we zijn ongeveer meteen gaan slapen. De volgende dag moesten we nog een een volledige dag op de boot doorbrengen maar dat viel eigenlijk heel goed mee want de boot is voorzien van een winkeltje, restaurant, café, massagestoelen, publiek bad, speelruimte, enz... genoeg manieren om je bezig te houden dus! Op de boot leerden we ook een Japanse vrouw kennen die ons de volgende dag mee uit eten nam en ons rondleidde in Otaru met haar vriend en ons bovendien later nog uit de nood zou helpen.

op de boot/onze slaapplaats/op stap met Kemmy en Masashi

Sapporo
Sapporo is de hoofdstad van Hokkaido en organiseert jaarlijks het beroemde Sneeuwfestival. Het festival was eigenlijk de voornaamste reden voor ons bezoek aan Hokkaido maar achteraf gezien naar mijn mening zeker niet het mooiste of beste wat we gezien hebben.
Mijn eerste indruk van Sapporo was "sneeuwstad": de straten zagen wit en nadat auto's er over reden zagen ze nog altijd wit . Op de voetpaden lagen bergen sneeuw en alle gebouwen, bomen, auto's enz... hadden een mooi laagje sneeuw. Ik had nog nooit zoveel sneeuw bij elkaar gezien, dat zou leuk worden. Op het station deelden ze zelfs boekjes uit in mangavorm waarin de do's en don'ts voor wandelen in de sneeuw werden uiteengezet; heel komisch.

De eerste dag na onze bagage afgezet te hebben in de jeugdherberg gingen we meteen het sneeuwfestival verkennen. Het sneeuwde die dag heel erg hard waardoor we de details van de sneeuwsculpturen eigenlijk helemaal niet goed konden zien, er was ook teveel volk en door de hoeveelheid sneeuw waren mijn schoenen doorweekt waardoor ik het heel koud had. Na ongeveer anderhalf uur rondlopen in de sneeuw besloten we dan toch maar ergens lekker warm te gaan eten en dan terug naar de jeugdherberg te keren om wat op te warmen. Als het elke dag zo hard zou sneeuwen zouden we niet veel buiten kunnen komen, dat stond vast.

enkele kiekjes van die dag

De tweede dag stond de rest van de sneeuwsculpturen op de planning en zouden we ook eens een kijkje gaan nemen bij de ijssculpturen die in een andere buurt gestationeerd waren nl Susukino. Die dag was het veel aangenamer om buiten te komen want de zon scheen en het sneeuwde maar met momenten. Natuurlijk was het nog altijd koud, maar daarvoor was een koffie of warme chocomelk bij Starbucks de perfecte oplossing voor.

Een van de mooiste beste plaatsen om een mooi zicht over niet alleen de stad, maar vooral het sneeuwfestival te krijgen was de TV Tower. Het leek Hilde, Cat en mij dus geen slecht idee om de lift tot op de top van de toren te nemen. De prijs (5 euro) en de lange rij mensen die stonden aan te schuiven deden ons echter van gedacht veranderen. Achteraf gezien was dat geen slecht idee. We besloten even rond te lopen tussen de standjes met eten en drinken die daar vlakbij stonden en aan het standje van de Chai (soort van melkthee) kochten we een theetje. Wat we niet verwachtten was dat de mensen van dat standje ons binnenvroegen en ons gratis allerlei snacks van de andere standjes aanboden. We kregen currysoep, gefrituurde patatjes en een American Dog (worst met gefrituurd deeg rond). Wanneer Cat en Hilde een doos van de thee kochten werden onze bekertjes ook nog eens twee keer gratis bijgevuld. Ik herinnerde me die avond weer waarom ik zo van Japanners houd (althans toch dat aspect) ...en blij dat we waren!!

ijs- en sneeuwsculpturen (wauw!)

Shiraoi
9 januari maakten we een daguitstapje naar Shiraoi, een klein stadje wat zuidelijker van Sapporo dat vooral bekend is om zijn Ainu museum. Het museumgedeelte zelf is eigenlijk heel beperkt en oud, maar het leuke aan het domein is het gereconstrueerde Ainudorp. Bovendien is het gelegen aan een meer, dat bevroren was die tijd van het jaar, wat voor een zeer mooie locatie zorgde. Wat ik wél een tegenvaller vond waren de beren en honden - die een groot deel uitmaken van de oorspronkelijke Ainucultuur - die in erbarmelijke toestand werden gehouden en er allemaal gedeprimeerd uitzagen... Ik moest toch even slikken toen ik dat zag!

Zoals ik al zei stelde het museumgedeelte niet veel voor (ik heb al zoveel omtrent de Ainu gelezen en wat in het museum uitgelegd en uitgebeeld werd wist ik dus al voornamelijk), maar natuurlijk is het altijd wel leuk om oude artefacten en kledij van dichtbij te kunnen bekijken. Na het museum gingen we het gereconstrueerde dorp verkennen. Opvallend was de gedroogde vis (uit het meer!!) die je overal tegenkwam (zie foto). We konden ook een dans - en zangvoorstelling bijwonen die door Ainu afstammelingen werd uitgevoerd - zeer impressionant!

Na de voorstelling hadden we eigenlijk alles al gezien en het was nog maar middag. Ik vond het persoonlijk nog een beetje vroeg om al naar huis te gaan en aangezien ik een boekje had gelezen dat het museum workshops aanbood heb ik er bij de informatiestand achter gevraagd. Even later dook er een man op in Ainukledij en voor we het wisten maakten we ons eigen Ainu instrument: de mukkuri. Het (mond)instrument is heel klein en bestaat uit enkel bamboehout en een koordje. Klinkt simpel, maar het bespelen ervan is toch nog iets anders hoor!

Aan het museum is ook een groot gebouw vol met souvenirwinkeltjes verbonden. Voor de eerste keer sinds ik in Japan ben had ik medelijden met de mensen. Elk winkeltje bood ongeveer dezelfde voorwerpen aan aan ongeveer dezelfde prijs en bij elk winkeltje lokken ze je binnen en proberen ze je iets te doen kopen. Een mevrouwtje smeekte ons zelfs om iets te kopen omdat ze anders niet kon overleven. Ik vond het een heel triest zicht...

Meer avonturen in Hokkaido deel 2: terug in Sapporo, Lake Toya en Otaru!

Reisplannen

2007-02-05T08:30:00.000+01:00

Ik heb al een tijdje niets van me laten horen, maar dat komt omdat er eigenlijk niets vermeldenswaardig meer is gebeurd. Ik heb al meer dan een maand vakantie gehad (en die duurt nog tot 15 april!!!), waarvan ik één weekje naar Matsumoto ben geweest met Hilde en Ruben, maar daarbuiten heb ik eigenlijk een doodnormaal leventje geleid.

Ik heb me beziggehouden met normale zaken zoals de doorsnee studente op onze dormitory: eten maken en de afwas doen, inkopen gaan doen, de was doen, elke dag een heerlijk bad nemen, filmpjes kijken, wekelijks een uurtje Engelse les geven, eens lekker uit gaan eten, een wandelingetje gaan maken tot de campus en terug, enz...

Maar vanaf vandaag gaat de vakantie echt van start voor mij! De komende weken gaan heel snel vooruit gaan want er staat ontzettend veel op de planning. Hier een overzichtje:

* 5 - 15 februari: Samen met Hilde en Cat en Natale (twee Amerikaanse meisjes) ga ik het noordelijke koude eiland Hokkaido onveilig maken. We zakken af naar Otaru, Hokkaido (Sneeuwsculpturenfestival in Sapporo, Shiraoi (gereconstrueerd Ainudorp) en Lake Toya

* 4 - 11 maart: Samen met Hilde en Ruben en de mensen van de backpackersclub ga ik een weekje naar Okinawa (het meest zuidelijke eiland van Japan). Daar gaan we duiken, zeekayakken, wandelen, enz... Hopelijk (ik droom er al zo lang van) ga ik ook walvisjes kunnen zien!

* 13 - 29 maart: mama en Ronny komen mij bezoeken (We gaan naar Tokyo, Nikko, Fuji Five Lakes, Kyoto, Osaka, Nara, Kanazawa, Okayama en Himeji. Het klinkt zwaar en dat zal het ook worden, maar ze zullen het aankunnen en er natuurlijk heel veel van genieten. Ondertussen hebben ze er al heel veel over gehoord, maar ik kan niet wachten tot ze naar hier komen en het zelf kunnen ervaren. Bovendien ga ik zelf ook een aantal plaatsen zien waar ikzelf nog niet ben geweest; namelijk Nikko, Okayama en Himeji. Spannend!!!)

* 2 - 13 april: mijn allerliefste Ken komt mij opzoeken! (Samen gaan we hier een beetje rondhangen in Osaka en Nara, maar we gaan ook het avontuurlijke opzoeken in Nango en Kushima (bij Miyazaki in Kyushu) en Yakushima.
Ik kijk naar alles heel erg uit. Het zal allemaal wel veel centjes kosten, maar nu ik hier voor zo'n lange periode ben (en nu dat ik vooral zo'n lange vakantie heb) moet ik er van profiteren om zoveel mogelijk te zien vind ik.

Nu ben ik dus 10 daagjes weg, maar verwacht jullie maar aan heel veel updates op deze blog startende vanaf 16 februari. Ik ga jullie missen en als jullie me iets willen laten weten kunnen jullie me altijd een mailtje sturen naar mijn gsm: woutersjudith@ezweb.ne.jp

tot binnenkort!!

Op z'n Japans

2007-01-21T05:01:00.000+01:00

成人式　Seijinshiki - 8 januari
Op 8 januari werden alle jongens en meisjes die tussen april 2006 en april 2007 twintig jaar geworden zijn gevierd. In elke district van het land wordt er dan een ceremonie gehouden waar alle twintigjaren uit dat district uitgenodigd voor worden. Ruben, Hilde en ik als jongsten bij de buitenlandse studenten en dus alledrie twintig jaar, werden er ook voor uitgenodigd.
Het was een leuke ervaring om duizenden Japanse meisjes in kimono te zien, maar voor het eerst voelde ik me een echte buitenlander want wij vielen echt wel uit de boot met onze casual kleding.

Japanse twintigermeisjes in kimono / taiko-optreden

De ceremonie zelf ging van start met een taiko-optreden door kinderen van de lagere school. Daarna werden er een aantal speeches gehouden door belangrijke mensen van het district. Wat me echt stoorde en nog maar eens bevestigde dat de Japanse jeugd een aantal jaren achterstaat op de onze is dat bijna niemand in de zaal zijn mond hield terwijl er mensen hen aanspraken en feliciteerden. De meisjes bleven maar giechelen en foto's met hun gsm trekken enzovoort. (Tot mijn grote ergernis!)

theeceremonie / koekjes bij de thee

De ceremonie duurde niet zo lang en daarna waren er nog een aantal kleine activiteiten te doen zoals mini-fotootjes trekken of theeceremonie...
Eigenlijk stelde de ceremonie niet zo veel voor, maar ik ben toch heel blij dat ik heb kunnen meemaken hoe de overgang naar de 'adolescentie' hier gevierd wordt.

十日戎祭り Tooka Ebisu Matsuri - 9 januari
Van 9 tot 11 januari gaat jaarlijks het Tooka Ebisu festival door in het Imamiya Ebisu schrijn in Osaka. Ongeveer een miljoen mensen (vooral mensen in de zakenwereld) zakken af naar het schrijn in de hoop dat hun zaak dan een commercieel succes zal worden het komende jaar.
De bedoeling is dat je bij een geluksmeisje (fukumusume) prulletjes koopt die je door hen aan een bamboetak laat hangen (want dat zou geluk brengen) en hoe meer van die prulletjes je aan je tak hebt hangen, hoe meer succes je zaak zal hebben (althans dat gelooft men graag). Zo'n prulletje kost 10 euro per stuk en veel mensen kochten ze allemaal (10 stuks) dus je kanje wel voorstellen hoeveel geld dat opbrengt!

inkom van het schrijn / geluksmeisjes

Aangezien Roos, Hilde en Pia geluksmeisjes en Ruben en Chuuken geluksjonges (takken uitdelen en wisselgeld aan de meisjes geven) waren geworden was het niet meer dan normaal dat ik ze ging bezoeken op het festival. Dus op de eerste dag van het festival besloten Cat, Tinne en ik hen te gaan opzoeken. Het was heel leuk om hen aan het werk te zien. Het was bovendien de eerste keer dat de tempel ook buitenlandse jongens en meisjes liet deelnemen dus ze kregen heel veel aandacht van het publiek en de media en zijn op tv en in de krant verschenen!

ik, Cat en Tinne / Hilde, Roos, Pia, Chuuken en Ruben aan het werk

Wat je toch allemaal meemaakt als buitenlandse student in Japan, ongelooflijk he!

Eerste zonsopgang van 2007

2007-01-14T02:23:00.000+01:00

(twee weken te laat waarvoor mijn excuses)

Toen we nog in Matsumoto waren om kerstmis te vieren, kregen we van Gachan van de backpackersclub een mailtje waarin ze vroeg of wij Belgjes niet mee op een originele manier nieuwjaar wilden vieren. In haar mailtje stond dat we een berg in Kobe zouden beklimmen (Rokkou: de berg die we bij ons vorig avontuur nog moesten beklimmen maar niet in geslaagd waren, of een andere berg waar we de kanji niet van konden lezen) en op de top de volgende dag van de eerste zonsopgang van 2007 zouden genieten. Aangezien we nog niets anders gepland hadden en dit ons wel een leuk voorstel leek, zijn we er natuurlijk op ingegaan.

Waar de leden van de club goed in zijn, is ons voor verrassingen laten staan. Bij elke activiteit hebben we het zitten; dus ook bij deze. We wisten dus enkel dat we een berg gingen beklimmen en wat we nodig hadde: een slaapzak, een matje, eten, kleding om je warm te houden, iets om te eten en dat was het zowat...
We hadden met de deelnemers afgesproken in de box van de club (een plaats waar al het materiaal ligt) en daar bleek dat we nog andere dingen moesten meenemen zoals een kommetje om uit te eten, stokjes, ... maar wij wisten niet dat er gekookt zou worden aangezien ons verteld was dat we ons eigen eten moesten meenemen.
Na een tijdje rommelen in de box: tenten, slaapzakken, matjes, gasvuurtjes en dergelijk ingepakt te hebben konden we dan eindelijk vertrekken en aan ons groot avontuur beginnen; althans dat dachten we.

We zouden tevoet naar het station gaan, maar ondertussen waren we al langs een station gepasseerd dus dat kon niet kloppen. Nu bleek dat we eerst naar de supermarkt gingen om drank te kopen en daarna nog ergens gingen eten (het werd Mos Burger, de Japanse variant van McDonalds); de zoveelste verrassing dus. Wij hadden immers al wel gegeten en inkopen gedaan. Nuja...

Rondhalf tien' s avonds konden we dan eindelijk vertrekken en Ruben, Hilde en ik gingen ervan uit dat we Mount Rokkou zouden beklimmen... Nu bleek echter dat die andere berg in het mailtje (waarvan we de kanji niet konden lezen) Mount Maya was (680 meter). Die hadden we al een keer beklommen. Nu bleek dat Mount Rokkou (970 meter) te vermoeiend zou zijn voor onze ferme clubleden omdat ze zware rugzakken hadden met tenten in; dus dan maar Mount Maya. Op een flink uurtje waren we op de top. Hilde was er niet goed van want zij keek er erg naar uit om nu eindelijk die Mount Rokkou te kunnen overwinnen aangezien wat ons vorige keer niet gelukt was en aangezien we nog een zee van tijd hadden tegen dat de zon opkwam...

Kingyo en Gachan / ik, Hilde en Ruben

Eens op de top was het eerst tijd om de tenten op te zetten. Vervolgens maakten we toshikoshisoba (een specialiteit met nieuwjaar) maken: heel lekker ook al was het uit pakjes! Daarna was het bijna nieuwjaar dus gingen we naar het uitzicht over de stad kijken terwijl we aftelden. Nog veel andere Japanners waren op hetzelfde idee gekomen, en aangezien de top ook per auto te bereieken is, waren we daar denk ik met zo'n 35 Japanners en wij buitenlanders. De aftelling was echter geen big deal. Wij hadden gedacht dat de Japanners ook luidop zouden aftellen en dan zouden juichen wanneer het nieuwjaar werd, maar daar was niets van waar. Eigenlijk is het vrij onopmerkelijk nieuwjaar geworden, al was er wel vuurwerk in de verte om van te genieten.

ik en Hilde / toshikoshisoba / Ruben proeft

Niet veel later gingen we aan de tafels in de buurt van de tenten zitten om mochi te eten en umeshu te drinken. Eigenlijk hebben mochi zonder vulling helemaal geen smaak en ben ik er dus ook geen fan van, maar omdat het nieuwjaar was en onze Japanse vrienden die dingen met veel liefde gemaakt hadden, hebben we er toch een aantal gegeten. Het was echt wel koud daar op de berg en na een tijdje dachten we dat als we zouden slapen we het wel warm zouden krijgen. Rond 2 uur besloten we dan te gaan slapen, maar tot onze teleurstelling was het absoluut niet warm in de tent. De tent zelf beschermde ons gewoon tegen de wind en de slaapzak was verre van dik genoeg om ons het warm te doen krijgen. Eigenlijk hebben Hilde en ik het grootste deel van de nacht wakker gelegen en liggen bibberen terwijl Ruben om een of andere vreemde reden als een beer heeft geslapen.

Rond 6 werden we "wakker" gemaakt want het was eindelijk zo ver! De eerste zon van 2007 zou opkomen. Het was absoluut prachtig om te aanschouwen, maar het duurde wel een tijdje eer de zon te zien was en door het tekort aan slaap en de koude werd ik wat ongeduldig! (kan je je inbeelden) Maar rond 7 uur was de zon op en het was gewoonweg adembenemend!

De fotos zijn hier wel het bewijs van denk ik...

Daarna was het tijd om de tenten en onze rommel die we de vorige avond hadden achtergelaten op te ruimen. Natuurlijk dachten Ruben, Hilde en ik dat we als leden van een outdoorclub de berg te voet zouden afdalen, maar onze Japannertjes waren moe en argumenteerden dat er geen tijd was dus namen we de kabellift die meer dan 5 euro kostte! Daar waren wij Belgjes eventjes niet goed van... maar geen tijd om daar lang bij stil te staan want meteen na de "afdaling" gingen we een tempel in Kobe bezoeken en daar lieten de meeste mensen hun geluk voor het nieuwe jaar voorspellen.

Het was een onvergetelijke ervaring om nieuwjaar op deze manier gevierd te hebben en dit zal me de denk ik de rest van mijn leven bijblijven. Ik kan dus op zijn minst zeggen dat ik de leden van de club zeer dankbaar ben dat ze ons uitgenodigd hebben en dat we nieuwjaar op een zéér Japanse manier hebben kunnen vieren.

Hier moet ik toch nog wel aan toevoegen dat ik iedereen in België ook zeer dankbaar ben voor al de kaartjes, mailtjes, cadeautjes, briefjes en lieve woorden die ik hier aan de andere kant van de wereld ontvangen heb. Jullie gaven mij het gevoel dat ik niet vergeten ben en dat vind ik heel belangrijk. Ik zie jullie allemaal heel graag!

Kerstmis in Matsumoto

2006-12-30T08:30:00.000+01:00

Voor ik aan mijn verslag begin wil ik dit nog even zeggen:

Ik hoop dat iedereen een fantastische kerstmis heeft gehad (ik alvast wel, al heb ik jullie natuurlijk gemist) en ik wens iedereen van harte een 2007 vol geluk, liefde, een goede gezondheid!, succes, en nog veel meer. Als we het dierlijk symbool van het nieuwe jaar - het everzwijn- mogen geloven dan belooft het een goed jaar te worden. Het zou iedereen immers persoonlijk geluk en professioneel succes moeten brengen. Laten we afwachten om te zien of het zijn plicht volbrengt... Hier in Japan ga ik Nieuwjaar op een zeer originele manier vieren. Morgen beginnen Hilde, Ruben, ik en andere leden van de backpackersclub 's avonds aan de beklimming van een berg in Kobe om dan op de top beloond te worden met de eerste zonsopgang van het nieuwe jaar! Wat zeggen jullie daarvan? Ik kijk er alvast naar uit!!

22 december
Vrijdag zijn we rond de middag aangekomen aan het station van Matsumoto waar Wim ons opwachtte na een busreis van ongeveer vijf uur. We moesten eerst een twintigtal minuten met onze (veel te volle) koffers sleuren naar zijn appartementje. Onderweg stopten we langs de winkel om eten te kopen voor ' savonds. Het werd Japanse curry met appel en honing met als nagerecht heerlijke pannenkoeken, heerlijk dus. Veel anders dan koken, rusten, beetje muziek luisteren en spelletjes spelen op de dreamcast is het die dag niet geworden. Aangezien het aanzienlijk koud is in Matusmoto (temidden van de Japanse Alpen) in vergelijking met Osaka (zuidelijker en bovendien aan het water gelegen) was het toch wel even wennen aan het frisse appartementje van Wim. De lekkere warme curry, pannenkoeken en onze eerste ervaring met een Japanse kotatsu hebben ons zeer veel deugd gedaan.

curry is lekker!! / wim en zijn stoere pannenkoek / Hilde geniet

23 december
Zaterdag kwamen Sven en zijn vriendin en ook Stijn onze jaargenoot aan in het Matsumoto. We gingen eerst Sven oppikken en dan gingen we samen naar het Matsumoto kasteel na eerst door het kikkerstraatje gelopen te hebben (een straatje met een aantal winkeltjes in het teken van de kikker). Het kasteel was zeer mooi en het kikkerstraatje was heel gezellig, maar het was wel koud buiten dus wilden we warmere temperaturen opzoeken in afwachting van Stijn zijn aankomst. We besloten bij Mos Burger te gaan eten ( de Japanse en gezondere variant van McDonalds). Lang moesten we niet wachten op Stijn want toen we ons net neergezet hadden kregen we van hem een telefoontje dat hij gearriveerd was.

twee kikkertjes / groepsfoto bij het kasteel / ik

Na onze heerlijke maaltijd ging Stijn zijn bagage afzetten in zijn hotel om daarna samen met alle Belgen die zich ondertussen in Matsumoto verzameld hadden (David, Joris, Wim, Phillipe, Stijn, Michael, Ruben, Hilde en ik) een heuse nomihoudai (all you can drink) te doen. Rond 12 uur was het nog niet gedaan want er stond nog een R&B-feestje op het programma. Het was een gezellig feestje met eerst een paar dansnummers, nadien een optreden van enkele dansers, gevolgd door een optreden van een paar MC's en als afsluiter een DJ die zijn werk uitstekend deed. Rond 3 uur zijn we doorgegaan omdat we de volgende dag een "zware" wandeling op het programma hadden staan. Je kan je wel voorstellen dat zoveel mannelijk Belgisch testosteron bij elkaar voor een vrij marginale avond zorgde, maar het werd er in ieder geval wel eentje dat me lang zal bijblijven.

Stijn, Ruben, ik en David / Hilde en Sven

24 december
Zondag wilden we wandelen naar het Alps Park bovenop een berg. We hadden ons door Wim en David laten vertellen dat dat een zware wandeling was en dat we onze kop gevallen waren dat we daar tevoet naartoe wilden gaan. Natuurlijk wilden wij als leden van de backpackersclub ook in Matsumoto een wandeling maken. We stonden dus op tijd op om aan de "zware" wandeling te beginnen. Net toen we dachten dat de wandeling echt zou gaan beginnen wist Wim ons te vertellen dat we er bijna waren. Het was ocharme een klein uurtje stappen, geen uitdaging voor ons dus!!! Vanuit het park hadden we een mooi uitzicht op de omringende bergen, maar de leukste attractie was het dierenpark. Er waren Japans sprekende papegaaien, konijnen en cavia's, eendjes, een schaap, geitjes, Japanse aapjes, pony's, tanuki's, enz... Ik ben vooral dikke vriendjes geworden met een papegaai die mij graag nadeed. Het was echter wel heeeeel koud daar in het park dus zijn we niet zo lang gebleven. We moesten bovendien op tijd terugzijn voor het kerstfeestje.

Wim, Stijn, Ruben, ik en Hilde / ik en mijn papegaaivriend

Kerstavond zouden we met alle Belgen vieren, andere buitenlandse studenten en Japanners die wilden komen en kerstmis met ons vijven (Stijn, Wim, Ruben, Hilde en ik). Zo gezegd zo gedaan.

Hilde, ik en Wim / ook onze jaargenoot Kevin was van de partij

David en Wim hadden een leuk zaaltje gevonden waar we tegen een redelijke prijs tot 3 uur konden vieren. We waren uiteindelijk met zo'n 30 mensen. We hebben goed gedronken en gegeten; alles samen voor zo'n 25 euro. Het eten was een grote schotel met vanalle dingen die normaal gezien lekker zouden moeten zijn maar aangezien de schotel koud was vond ik het niet te eten: bah... Het drinken daarentegen was wel lekker: cocktails en umeshu (Japanse pruimenwijn). Het leukste moment van de avond was 12 uur: de schuimwijn werd bovengehaald en de Belgen gaven naar traditie elkaar een cadeautje! Ik heb van Stijn een witte varkenknuffel gekregen: heeeel schattig en ik was er dan ook heel blij mee!! DANKU Stijn! Verder kan ik zeggen dat ik voor de eerste keer de effecten van alcohol gevoeld heb (niet te veel maar ook niet te weinig :)).

wim, ik en mijn nieuwe aanwinst / Joris en Philippe

kerstmis
Na lang uitslapen besloten we kerstdag van start te gaan met een paar uurtjes karaoke. De karaoke was echter niet zoals de onze in Osaka (we hebben vaak hilarische discussies gehad over de pro's en contra's van Osaka, Tokyo en Matsumoto. De karaoke hier was in ieder geval een overduidelijk minpunt!). De kamer was veel te warm, duurder, het apparaat selecteerde verkeerde nummers, je moest alles manueel ingeven, soms leek het ritme trager te gaan dan bij het originele nummer, enz... Ik was er niet van te spreken! Maar natuurlijk was het wel heel leuk :)

Hilde en de berg cadeautjes / wij en onze driekazenpasta

Na de karaoke was het tijd om onze inkopen voor ons kerstdiner te doen. Op het menu stonden als voorgerecht kippenroomsoep en tomatensoep, hoofdschotel werd macaroni met driekazensaus en hesp, nagerechten waren vanillepudding met chocolade, chocoladefondue met fruit en als allerlaatste (er teveel aan) een chocoladecake van 12 euro!! Een overdosis chocolade dus...

Voor we naar Matsumoto kwamen hadden we afgesproken om voor iedereen een cadeautje te kopen dus met kerstmis kreeg en gaf iedereen 4 cadeautjes. Aangezien we zoveel gerechten hadden besloten we tussen elk gerecht een cadeautje te geven. Ik kreeg een kikker-500 yen-spaarpot van Ruben, een schattige geurverspreider van Stijn, lieve oorverwarmers van Wim en een dieren-drinktas van Hilde; DANKU schatten van me! De originele cadeautjes zorgen voor veel leuke momenten en ik denk dat iedereen zeer content was ondanks de verre afstand van het moederland.

Stijn met zijn twee tassen / ik met Hilde en haar kussen

26 december
Normaal gezien zouden we op tweede kerstdag gaan skieën om toch van een witte kerst te kunnen genieten maar de sneeuw liet ons in de steek (stomme klimaatsveranderingen toch...)! Dan besloten we maar een dagje naar Nagano te trekken, een grotere stad een uurtje verwijderd van Matsumoto.
In Nagano stond de tempel Zenkou-ji en het stadium van de olympische winterspelen van 1998 op de planning.

voor de Zenkou-ji / Hilde doet alsof ze boos is

Gelukkig Nieuwjaar allemaal!!

foreign students music festival - 大阪留学生音楽祭

2006-12-21T16:10:00.000+01:00

Zoals beloofd een update over het festival van zondag. Aangezien ik morgenvroeg (binnen 6 uur) vertrek naar Matusmoto om daar kerstmis te vieren met een aantal Belgjes, heb ik niet veel tijd om nog een heel tekstje te schrijven, maar...

... ik zal jullie dus voorlopig achterlaten met enkele fotootjes en een paar weetjes:

groepsfoto

Ruben en ik in mijn jurk

Ruben wordt geïnterviewd

ik en de andere presentator (rechts van mij)

Ruben, Yumiko en ik na het festival

even poseren

- ik had enorm veel zenuwen!! maar ik heb het goed gedaan!!
- de show stond in het teken van de wereldvrede en daarom was ik blij dat ik er een deel van mocht uitmaken
- ik had een avondjurk met boa en naaldhakken aan (die veel te klein waren waardoor ik elke keer ik het podium opliep schrik had om te vallen)
- ze hebben meer dan een uur over mijn haar en make-up gedaan
- de show presenteerde ik samen met een 37-jarige, lelijke maar grappige en vriendelijke Chinees
- Ruben is geïnterviewd geweest voor de televisie en ik voor de krant
- mijn naam en een deel van het interview (heel kort natuurlijk) is verschenen in de krant van de volgende dag
- de show is voor een tiental minuten uitgezonden op de regionale televisie
- Ruben heeft zijn fluit-act enorm goed gedaan!
- een Japans nummer tegen de oorlog zingen met 135 internationale studenten geeft een goed gevoel!!

Ik wens jullie allemaal een zalig kerstfeest! geniet ervan!! (veel cadeautjes, lekker eten, vrienden en familie ... ik ben jaloers!!). Ik zal kerstmis niet in België kunnen vieren met jullie allemaal, maar ik ga zeker en vast aan jullie denken!

Ik ga ervoor mezelf ook het beste van proberen te maken in de besneeuwde Japanse bergjes (een perfecte locatie voor kerstmis) de komende week!

Ik houd jullie op de hoogte!

een dikke knuffel

Nog altijd druk druk druk!!

2006-12-15T14:25:00.001+01:00

De regelmaat waarmee ik nieuwe berichten schrijf op mijn blog doet misschien vermoeden dat ik het druk heb en … wel dat is ook effectief zo!

Muziekfestival voor internationale studenten in Osaka

Ik wist van dit gebeuren af omdat Ruben een tijdje geleden plotseling gevraagd werd om een stukje fluit te spelen op het festival. Een tweetal weken geleden ben ook ik op een of andere bizarre manier verwikkeld geraakt in dit gebeuren.

website van het festival: klik hier

Ik had Ruben een keertje vergezeld wanneer hij partituren voor de pianobegeleiding van zijn stuk ging overhandigen aan een verantwoordelijke voor het festival. Een tijdje later kreeg Ruben een berichtje van die verantwoordelijke, genaamd Daisuke, waarin die vroeg of hij me nog eens kon ontmoeten en hij mijn contactgegevens kon krijgen. Ik was al helemaal in de ban omdat ik dacht dat ik er een stalker aan zou overhouden. Daisuke bleek mij echter gewoon te willen overtuigen om ook deel te nemen. Hij vroeg me of ik het laatste nummer van de voorstelling wilde meezingen, namelijk een liedje dat alle buitenlandse studenten die deelnemen samen zingen (“Triangle” van SMAP). Dat leek me geen al te moeilijke opdracht en bovendien zou het een leuke ervaring worden dus natuurlijk stemde ik toe. Al was ik wel een beetje zenuwachtig omdat het een Japans liedje is en de voorstelling al binnen twee weken was.

Maar zo gezegd zo gedaan. Een paar dagen later, na ontelbare berichtjes van Daisuke om te confirmeren (een vreemde Japanse gewoonte, bij ons zou hij zeker en vast als stalker of op zijn minste als obsessief beschouwd worden), ging ik samen met Ruben naar mijn eerste repetitie voor het inoefenen van het desbetreffende liedje.

De repetitie zelf was vrij saai. Ik was vooral geïntrigeerd door een knappe fotograaf die er rondliep en die voortdurend foto’s van mij en Ruben trok. Het was eigenlijk wel een komisch zicht. Tegen het einde van de repetitie kon ik het liedje al vrij goed zingen en waren mijn zenuwen al aanzienlijk verminderd, maar het ergste moest echter nog komen!

Ruben moest op de repetitie ook zijn stuk oefenen met het meisje dat hem begeleidt op de piano. Aangezien ik er nog niet veel mensen kende bleef ik alleen achter. Dat zal waarschijnlijk een perfect moment geweest zijn voor de mensen van de organisatie om mij in hun val te lokken. De organisator van het hele gebeuren kwam plots op mij afgewandeld en vroeg me vlakaf of ik de hele show wilde presenteren. Ik had hem eerst niet goed verstaan en vroeg of hij het nog eens wilde herhalen. De tweede keer had ik het wél verstaan, maar hij vroeg het met een strenge stem waardoor ik eigenlijk niet durfde te weigeren. En zo ben ik dus gebonden geraakt aan de verplichting om zondag een muziekfestival in Japan in het JAPANS te presenteren samen met een Chinees. Oh jee, ik ben benieuwd wat dat zal geven!!

Maar dat is nog niet alles. Ik had dus verwacht dat ik snel een transcript zou krijgen van wat ik zou moeten zeggen. Ik heb blijkbaar het organisatietalent van de doorsnee Japanner overschat want ik heb gisteren pas de helft van het transcript gekregen en de rest krijg ik waarschijnlijk morgen pas: de dag van de generale repetitie! Ook wat ik moet aandoen blijft mij een raadsel. Ze hadden mij eerst gevraagd traditionele Belgische kledij te dragen. Daar moest ik van hen dan voor naar de Belgische ambassade in Tokyo bellen zodat zij mij die konden verschaffen. Toen ik die lieve mensen van de organisatie echter wist te zeggen dat wij in België helemaal zoiets niet hebben, kregen ze als het ware een paniekaanval. Nu zouden zij voor een gepaste outfit zorgen “iets Europees”… Ze hebben tot nu toe de maten van mijn taille, heupen, borstomtrek en voeten gevraagd en bovendien mijn lengte. Morgen krijg ik het pas te zien en als het niet past… ik wil niet weten wat er dan gebeurt!!

Het is een beetje langdradig geworden, maar in dit verhaal zitten wel een aantal leuke anekdotes verscholen naar mijn mening. Waar ik eigenlijk toe wilde komen was dat ik het door dit muziekfestival vrij druk heb (telefoontjes, bijeenkomsten tijdens de middagpauzes, tijdens weekavonden, vanbuiten leren van het transcript, het schrijven van een zelfvoorstelling, voortdurend op sms’jes van Daisuke reageren…)

Ook school doet daar nog een schepje bovenop. Ook al hebben de buitenlandse studenten geen examens, alle proffen willen hun studenten toch nog een laatste uitdaging geven voor het semester eindigt. Dit wil zeggen dat we een hele reeks testen, presentaties en papers moeten voorbereiden. Je ziet het: druk druk druk!!!

Ik heb echter niet te klagen want vanaf dinsdag is het gedaan en dan heb ik een hele lange vakantie om van te genieten. Deze begint met een weekje Matsumoto (een plaatsje in de bergen) waar we met een aantal Belgjes samenkomen en hopelijk kunnen genieten van een witte kerstmis samen!

Ik geef nog een update over mijn grote uitdaging van zondag voor ik vertrek naar de bergen, wees gerust (en fotootjes)!!

Nu krijg je er ook alvast eentje:

Roos, David, ik, Hilde en Ruben op Hildes 20ste verjaardag!

PS: hopelijk maak ik geen te grote afgang want het aantal toekijkers zal niet bescheiden zijn om het met een understatement te zeggen en het wordt voor een klein deeltje op Terebi Osaka uitgezonden!! Stressss...

Branden jullie een kaarsje voor mij?

Een druk weekend

2006-12-05T12:01:00.001+01:00

Uit gaan eten en drinken met 4 rechters
Vrijdagavond na de les van Japans Recht zijn we op voorstel van onze professor recht iets gaan eten en drinken met 4 jonge Japanse rechters. Ik dacht dat het misschien een beetje stroef zou verlopen, maar dat was helemaal niet het geval. De rechters waren allemaal heel erg vriendelijk en na een pintje of twee waren ze helemaal in de stemming. Ruben en ik hebben het met de rechter die bij ons in de buurt zat onder andere gehad over milieuproblematiek, politiek en dergelijke. Ik heb ook goede reclame gemaakt voor België (zonder te liegen dan nog wel) en het lijkt erop dat we er binnenkort een nieuwe Japanse toerist bijhebben.

Voor 3000 yen, ongeveer 25 euro, kregen we een reeks van gerechten voorgeschoteld. Veel te veel om op te krijgen. Drinken was op eigen kosten. Aangezien het drinken redelijk duur is, leek het Ruben en mij verstandig om vrij weinig te drinken om centjes te besparen. Achteraf kregen we de indruk dat iedereen nogal door dronk en het een dure rekening zou worden. Misschien dat alles werd opgeteld en dan werd gedeel door het aantal aanwezigen? kwam opeens in onze hoofdjes op. Dan heb ik maar een tandje bijgestoken en nog een tweetal pruimenwijntjes gedronken. Achteraf bleek het drinken dan toch maar op de professor - die zelf ook wel genoeg pintjes ophad - zijn kosten te zijn (dat moet een dure rekening geworden zijn met die Britten die niet van stoppen weten...) Het was een heel erg gezellige boel en in België kan ik me niet voorstellen dat we eens gezellig met onze prof er ene gaan pakken!

mochi maken
Zaterdagvoormiddag waren we door een Japanse lagere school uitgenodigd om mee aan hun jaarlijkse "mochi maken gebeurtenis" deel te nemen. Mochi zijn rijstcakejes gemaakt van geplette rijst waar dan meestal nog iets aan wordt toegevoegd om het meer smaak te geven zoals o.a. zoete rode bonenpasta. Mochi maken is een gewoonte die vooral samengaat met nieuwjaar. Ze zijn redelijk plakkerig en moeilijk te eten. Rond de nieuwjaarsperiode zijn er geregeld incidenten waarbij ouderen stikken in een mochi...

Japanse vrouwen vormen de mochi / kindje plet de rijst

Eerst mochten we zelf helpen de rijst te pletten en nadien mochten we de geplette rijst tot een mooi bolletje omvormen, klaar om opgegeten te worden. Na een beetje uitleg over de manier waarop alles gebeurde, nam de vrijwilliger van dienst ons ook mee naar een klasje van ik denk het 5de of 6de leerjaar. Daar moesten we ons even kort voorstellen aan de kinderen. Zij mochten dan vervolgens aan ons allerlei vragen stellen. De kinderen waren er helemaal zot van omdat zij niet geregeld in contact komen met buitenlanders en ze er nu ineens 12 voor hun neus hadden staan.

Na een drietal uurtjes was het al afgelopen en gingen we naar huis met onze -gedeeltelijk zelfgemaakte- mochi. De vrijwilliger, die vorige keer ons ook had begeleid op het "ikeda matsuri", vertelde dat de volgende activiteit een okonomiyaki-festijn zou zijn rond de kerstperiode. Joehoe!!! Okonomiyaki is mijn favoriete Japanse eten dus dat kan niet meer stuk!

反省会 met de BPC
Niet veel later moesten we op school zijn waar we hadden afgesproken met Gachan van de backpackersclub om samen te vertrekken naar een andere campus van Kansai University boven op een berg. Daar is een studentenhotel waar studenten kunnen overnachten en eten voor een voordelige prijs in het teken van de universiteitsclubs. Wij zouden er dus ook een nachtje blijven.

Aangekomen hebben we eerst gegeten. Nadien was het de bedoeling dat alle leden van de club vooraan in een lokaal op een paar minuutjes (of seconden in sommigen hun geval) vertelden wat hun bevindingen in verband met de clubleiders - en activiteiten van het voorbije jaar waren. De conclusie was dat het leuk was, maar dat er jaar na jaar minder activiteiten worden georganiseerd en dat de inzet voor de club stilletjesaan vermindert. Niet getreurd want daarna werden de nieuwe verantwoordelijken voor het komende (school)jaar verkozen. De enige en echte clubleider werd Haku, de persoonlijke favoriet van de Belgjes.

Na al dat serieus gedoe was het weer tijd voor (een typisch Japanse) 飲み会 of drinkbijeenkomst te houden. We verzamelden ons allemaal in één van de kamers van de jongens en begonnen te praten, te lachen en te drinken. Voor Ruben zijn verjaardag, van een dagen daarvoor, hadden ze voor een leuk cadeautje gezorgd namelijk een eigen koperen flesje voor sterke drank in te doen. Ze waren ons wel vergeten te zeggen dat we onze eigen drank en snoepjes moesten meenemen dus zat er niets anders op dan cocktails te kopen in de automaten van het hotel (alles kan in Japan!!!). Tegen 3 uur 's nachts zijn Hilde en ik dan toch maar in ons bedje gekropen want de volgende dag zou weer een zware dag worden. Bovendien moesten we om rond zeven uur al opstaan om rond half acht een bus terug te nemen!

Hilde, Roos en Pia hun fukumusume-voorstelling
De Fukumusume werden al een tweetal weken geleden verkozen, maar op zondag werden ze aan het publiek en de media voorgesteld. Alle gekozen meisjes (40 Japanse, 2 Belgische, 2 Chinese en 1 Duitse) moesten zichzelf kort voorstellen en het beste van zichzelf geven (bijvoorbeeld een liedje zingen, viool spelen of een stukje drama spelen...). Sommige Japanse meisjes hebben zichzelf vrij belachelijk gemaakt door vals te zingen of te spelen, te vallen etc... en de presentator maakte het nog een stukje erger door er reacties op te geven. Onze twee Belgjes en de andere buitenlandse meisjes hebben het anders wel heel goed gedaan. Ik was heel blij dat ik er samen met Ruben, Chuuken en Cat was om hen te supporteren (en dat hebben we heel goed gedaan met ons spandoek van Kansai University en ons geroep als het hun beurt was). Na de voorstelling van de meisjes werden er 4 meisjes gekozen die dan de belangrijkste meisjes waren. De hele voorstelling heeft meer dan 3 uur geduurd!!

Hilde, Roos en Pia in kimono als fukumusume

Nadien zijn wij supporters nog gezellig katsudon gaan eten met ons viertjes en daarna zijn we nog langs een Duitse kerstmarkt gewandeld en voor heel even hadden Ruben en ik het gevoel dat we in België waren. Daarna kon ik niets anders meer doen dan terugkeren naar mijn kamer en slapen...

Dat noem ik nu een druk weekend

Minoo en de komst van NHK

2006-11-21T09:15:00.000+01:00

uitstapje naar Minoo - 17 november
Donderdag tijdens de les van Japanse literatuur stelde onze prof even leuk voor om de volgende dag een uitstapje naar Minoo te maken om kouyou of het verkleuren van de bladeren in de herfst eens in eigen persoon te kunnen ervaren. De volgende dag hadden Ruben en ik normaal gezien wel les van Japans en Japans recht, maar aangezien kouyou ongetwijfeld één der onderwerpen van de Japanse proza en poëzie is, kon het wel beschouwd worden als een fieldtrip. Ik was heel gelukkig want tegen de volgende dag hadden we normaal gezien een grote kanjitest en opstel voor te bereiden waar ik nog niet aan begonnen was!!

Vrijdag spraken we rond de middag op school met de geïnteresseerden en onze prof af en namen we dan samen de trein naar Minoo. Aangekomen in Minoo was het al 2 uur en aangezien het hier vroeg donker wordt (rond 5 uur, half 6) moesten we ons redelijk haasten. Op de planning stonden de top van een berg bereiken, aapjes observeren, even rusten aan de waterval van Minoo en dan terugkeren.

groepsfoto / schattig aapje

Na een tijdje stappen kwamen we eerst aapjes tegen, heel veel schattige aapjes (of volgens sommigen "enge beesten"). Ze hebben inderdaad een reputatie van gevaarlijk te zijn, in de zin van eten te plunderen. En die reputatie hebben ze ook waargemaakt. Matt, een van de Amerikaanse jongens, had voor het vertrek een lekker lunchpakket gekocht om op de top van de berg te kunnen opeten, maar de aapjes waren hem voor. Een ruk uit zijn rugzak en in de mond, een beetje eng, maar ook grappig om aan te zien :) Ik blijf de beestjes toch schattig vinden!! Wat foto's en gelach later gingen we verder om volgens planning een berg te beklimmen. Het was zwaarder dan sommigen gedacht hadden, maar de wandeling was zeker wel de moeite waard (en bovendien maar een kleine drie kwartier). Wat de top betreft, had ik een mooi uitzicht verwacht op Minoo, maar eigenlijk was het uitzicht versperd door bomen op de top, een kleine teleurstelling...

Hilde, Ruben en ik op de top / Cat en ik aan de waterval

Dalen is altijd leuker!! Na de berg afgedaald te hebben stapten we nog een eindje verder naar de waterval. Daar stonden een aantal bankjes waar we even konden rusten, wat kijken voor souveniertjes, drinken en eten konden kopen, enz... Het was er vooral heel erg koud!! Hilde heeft haar volledige winteroutfit bovengehaald: handschoenen, sjaal en muts wat een koddig zicht was. Daarna was het terugkeren en hopen om meer aapjes te zien, maar helaas!

aerobic op tv! - 19 november
Een tweetal weekjes geleden werd Hilde en mij gevraagd om aan een aerobicprogramma op de Japanse televisie mee te werken door een meisje bij ons op de dorm. Blijkbaar heeft de televisie goede banden met de jongensdorm omdat ze daar al geregeld interviews en dergelijke hadden gedaan. We wisten niet zo goed wat we er van moesten verwachten want het enige wat ze ons verteld had was de dag, het uur en het feit dat we iemands pasjes zouden moeten nadoen.

Zondag kwamen we er dus achter wat nu net de bedoeling was. Hilde was een beetje ziek, maar had toch nog de moed gevonden om mee te doen!! We bleken de enige meisjes te zijn bij aankomst, al de anderen waren jongens uit de dorm (zowel buitenlanders als Japanners). De opname zelf zou ongeveer een uur duren en de show zou dan 2 en 3 februari worden uitgezonden op NHK, de grootste Japanse zender. Het woord zenkoku of "over het hele land" werd een paar keer herhaald en deed er ons aan denken dat we ons niet te belachelijk mochten maken. Maar goed, die vrees om ons té belachelijk te maken viel snel weg toen we een deel van de jongens zagen toestromen in de opnamezaal. Dan, een Amerikaan, had een kort spannend shortje, een T-shirt tot boven zijn navel en een zweetband met daarop "ik hou van mijn mama" in het Japans aan.

Dan was het tijd voor de opnames. Eerst mochten we even stretchen met de BJ (bekende Japanners) leerkrachten en daarna begon het echte werk. Degenen die geinterviewd zouden worden hadden een vaste plaats en de rest moest aansluiten op plakkertjes die op de grond geplakt waren. Ik zag echter geen leeg plakkertje meer en dan zag men er niets anders op dan mij op de eerste rij te zetten!! Het is heel grappig, belachelijk en een leuke ervaring geworden.

Hilde, Andrew en ik / groepsfoto

We werden bedankt met een paar gadgets van NHK en met de belofte dat we een tape van de opnames zouden krijgen (zodat jullie mij in België ook kunnen uitlachen... dat belooft). Geniet voorlopig alvast van de fotootjes die Ruben, fotograaf van dienst, voor ons getrokken heeft.

PS: proficiat aan Hilde en Roos die het tot fukumusume hebben geschopt, ik heb het niet gehaald maar ik gun het jullie natuurlijk van harte (na dat ijsje he Hilde)!!

秋合宿 - herfstkamp te Nara

2006-11-13T04:23:00.000+01:00

In de vroege morgend van 9 november (7 uur) namen we - alweer de backpackersclub - de trein naar Nara. In Nara zouden we een 秋合宿 of herfstkamp houden. Ik had een beetje bang dat het zoals een scoutskamp uit mijn kindertijd zou worden: domme spelletjes spelen, samen eten maken en slecht slapen. Maar gelukkig was het zo helemaal niet!!

9 november
Aangekomen in Takanohara, vlakbij Nara, kregen we een planning die tot in de kleinste details gepland was, typisch Japans. Van het uur (en de minuten) dat we de trein of bus namen, tot het uur dat we naar de winkel gingen en zelfs het uur dat we in bad moesten en gaan slapen! Daarna vertrokken we naar de YMCA herberg, waar we 2 nachten zouden verblijven, om onze spullen af te zetten. Op de planning stond dat het 40 minuten wandelen zou zijn tot daar, maar het duurde minder lang dus de planning klopte al niet meer --> ramp! Nadat we alle voorbereidingen getroffen hadden konden we aan onze eerste activiteit van het kamp beginnen te Nara!

ik en een hert / herfstgevoel

Het concept was een beetje dat van Peking Express: we werden verdeeld in teams en we moesten als eerste op een bepaalde bekende plaats in Nara geraken. Om daar te kunnen geraken moesten we een paar raadseltjes oplossen en een paar opdrachten vervullen wat best komisch was. We moesten bijvoorbeeld een Japanse spreuk die op niets sloeg op 3 minuten vanbuiten leren en een teamlid tekenen (ik had mezelf getrokken). Mijn team was uiteindelijk maar derde. Een belangrijke reden daarvoor is dat Nara bekend is voor het rondlopen van herten, OVERAL zie je hertjes!! Op straat, rond de tempels, in parkjes.... Ik kon het natuurlijk niet laten om ze voortdurend te aaien en er foto's van te nemen waardoor mijn team wat vertraging opliep.

mijn team / de grote Boeddha of daibutsu / ik en een hertenmuts

Onderweg passeerden we ook de Toudaiji, een zeer bekende Boeddhistische tempel, waar we tijdens de lessen Oost-Aziatische Kunst en Geschiedenis van Japan al veel over hadden gelezen en gestudeerd. Het was de moeite om deze eens in het echt te kunnen zien. onze opdracht daar was om door een gat - de grootte van de neus van de grote Boeddha die daar staat - te kruipen en er een foto van te nemen, heel grappig!

toudaiji / Ruben kruipt door het gat (scary)

Na het spel gingen we picknicken op de top van een berg en waar het zicht op de stad prachtig was. Het zonnetje scheen en iedereen was gelukkig. Na een uurtje of twee daalden we de berg weer af en was het tijd om terug naar de herberg te gaan. Terug aangekomen kookten de Japanners Nabe, een stoofpotje, voor iedereen. Heel lekker! Daarna stond er niets meer op de planning buiten een bad nemen en slapen en dus gingen bij iedereen de lichten ten laatste uit om 11 uur 's avonds.

10 november
Op de planning stond dat we moesten opstaan om 6 uur, eten om kwart na 6, al onze spullen inpakken om 7 uur en dat we zouden vertrekken om 8 uur. Ik persoonlijk heb voor al die zaken samen maximum 45 minuten nodig, maar de Japanse meisjes op mijn kamer daarentegen niet en stonden dan nog maar een half uur vroeger op, namelijk om half 6!!! Om half 7 was ik al met alles klaar en moest ik dus nog anderhalf uur wachten...

op de bus / moedige bergbeklimmers

Om 8 uur vertrokken we naar de busstop en om 9 uur namen we daar de bus naar een plateau waarvan ik de naam vergeten ben. We kwamen aan om 11 uur. We moesten nog een klein beetje klimmen naar het plateau zelf en eens daar was het adembenemend mooi! Ik hield mijn hart al vast toen ik zag dat er op het plateau nog een enorm steile berg was en ik hoorde dat we die ook zouden beklimmen. Achteraf bleek echter dat dat enkel voor de vrijwilligers was. Maar ergens wist ik dat het uitzicht vanop die berg fantastisch moest zijn en wilde ik eigenlijk toch nog wel een effortje doen.

En het was inderdaad zo, het uitzicht was adembenemend!! Daarboven op de top zaten we dan nog even na te puffen van de beklimming, onigiri of rijstballen te eten die de hogerejaars voor ons gemaakt hadden en van het zonnetje te genieten! Heerlijk in zo'n omgeving! Een half uurtje later begonnen we aan de daling waarna we beneden nog even konden rusten alvorens we weer de bus terug namen.

Terug op de herberg was het tijd voor BISTRO!! We werden op voorhand al verdeeld in bistroteams en elk team moest een aantal gerechten bereiden. De bedoeling was dat je de lekkerste gerechten maakte en die werden beoordeeld door de oudste leden van de groep en op het einde van de avond werd er dan een winnaar gekozen. Mijn team (Ken, Ojou, Kingyo, Nori en Yoshinobu en ik) maakte als voorgerecht een slaatje in een paprika met daarbij gyouza met in de plaats van vleesvulling een rijstvulling; als hoofdgerecht okonomiyaki en als nagerecht pannenkoeken gevuld met banaan en chocolade (mijn taak). We werden derdes!

mijn kookteam / onze gerechten

Na dat iedereen klaar was, mochten we bij alle teams gaan proeven van het eten. Het winnende team had een peperkoeken huisje en dorp gemaakt van snoep en koekjes en chocolade dat bij iedereen in de smaak viel!! Natuurlijk krijg je van zoveel eten en snoep een volle maag, maar het was nog niet gedaan want daarna volgde een heuse 飲み会 of drinkbijeenkomst met drinken en eten à volonté!! hiphoi!! Ik drink niet graag bier of wijn, maar in de winkel hadden Ruben en ik Japanse pruimenwijn en mangolikeur gevonden wat allebei zeer lekker was!
Op de nomikai vierden we ook Ken, de clubleider, zijn 21ste verjaardag. De meisjes hadden voor een cake en "crackers" (dingetjes die een knallend geluid maken als je aan een touwtje trekt) gezorgd wat leuke sfeer verzekerde!!
Ruben en ik hebben ons een tijdje bezig gehouden met een linkspelletje - waarbij je een woord zegt en de andere dan het eerste woord moet zeggen dat in hem opkomt - maar na het woord "architectuur" ben ik in slaap gevallen...

een beetje in de wind / de hele groep

De volgende dag was het gewoon inpakken en terug naar kot keren.

PS: vandaag ben ik precies 2 maanden in Japan. Ik moet toegeven dat ondanks alle leuke dingen die ik hier doe, ik jullie allemaal heel erg mis vanaf dat ik een moment niets te doen heb. Laat al die mailtjes, kaartjes, briefjes en comments dus maar blijven komen! Jullie zijn de besten en ik mis jullie!

自分に負けるな - Never give up

2006-11-06T15:19:00.000+01:00

Hoi iedereen!

ik schaam me voor deze late update...

Vorige week zondag, 29 oktober, was het zover: ik zou mijn eerste echte bergwandeling in Japan maken. Ik had al een wandeling gemaakt in Kyoto op de Daimonji-berg met Hilde en Ruben maar dat was niets in vergelijking met deze - achteraf gezien toch wat ambitieuze - bergwandeling in Kobe.

Het plan was om in een tijdsspanne van maximum 15 uur, een reeks van 13 bergen (variërend van 250 - 900 meter) van in totaal 55 km te doorkruisen. Toen we ons inschreven wisten Hilde en ik niet dat het dergelijke afstand was (gelukkig maar) en wisten we ook niet dat er maar een vijtal durvers waren van de veertigtal Japanse clubleden, waarvan maar één meisje. Maar wij drie dappere Belgen - afstammend van de Vikingen - gingen ook de uitdaging aan.

Er waren voor dergelijke lange en vermoeiende wandeling grondige voorbereidingen nodig.
Ik had bijvoorbeeld nog geen bergwandelschoenen (en ook nooit eerder gehad) dus ging ik de week ervoor onder begeleiding van een lid van de club, Haku, de nodige spullen kopen. Buiten de schoenen, die me 200 euro kostten, kocht ik ook een hoofdlamp omdat we een deel in het donker zouden stappen en ook compeed tegen bleinen (op aanraden van de mama).

Verder hadden we nog een voedselvoorraad nodig. Haku raadde ons aan om eten te kopen dat je meteen energie gaf zoals bananen, chocolade of noten. (Ik was vooral blij omdat ik een goed excuus had om chocolade te eten.) Ik maakte me wel zorgen toen hij zei dat we geen volledige maaltijden moesten meenemen omdat we de tijd niet zouden nemen om een echte middagpauze te nemen. Uiteindelijk kocht ik twee pakjes chocolade, noten, twee appels, 6 sneden bruin brood, een flesje appelsiensap en een fles water van 2 liter.

Zondagmorgend stonden we om 4 uur 's morgends op, namen we om 5 uur de trein, en begonnen we om 7 uur met wandelen. De wandeling begon meteen met een reeks trappen, zeer vermoeiend, en ik zei tegen Ruben "stel je voor dat we dat de hele dag moeten doen, haha". We moesten er allebei om lachen. Later bleek echter dat het geen grap was. (ik ben trappen serieus beginnen haten eigenlijk...)

gekke Kamei en Haku / opkomende zon vanop de eerste berg

Eens de top van de eerste berg bereikt konden we genieten van een prachtig uitzicht op de baai van Kobe en de zon die nog niet volledig was opgekomen.

Het tempo lag vrij hoog en ik was blij dat ik goed kon volgen. Ik struikelde wel geregeld omdat ik nog moest wennen aan mijn nieuwe schoenen. Na een uur of 3 hadden we al de toppen van 5 bergen bereikt en ik zag het dus volledig zitten. Ik geloofde niet dat de volledige wandeling 15 uur zou duren. Voor we vertrokken hadden we een plan gekregen van de wandeling en die had ik natuurlijk niet goed bekeken door de overvloed aan kanji. Aldus vroeg ik of men mij een schatting kon geven van het aantal kilometer dat we al gedaan hadden. De teleurstelling was groot ten men mij zei dat het waarschijnlijk een 7 km was!!! Dat wilde zeggen dat we er nog ongeveer een 50 tal moesten doen! Maar na een tijdje zag ik het weer zetten.

Ruben, Hilde, ik / al die bergen in de verte moesten we beklimmen...

Tegen onze middagpauze om 1 uur (van 10 minuten) hadden we al 6 uur gewandeld en bijgevolg, moesten we op schema zitten, dan zouden we toch een 20 km gewandeld moeten hebben. Weer vroeg ik achter het aantal kilometers (heel slechte gewoonte) en het gevolg was de tweede teleurstelling van de dag. We hadden een 15 km geklommen en gedaald. De moed begon me een beetje in de schoenen te zinken want mijn voeten begonnen pijn te doen omdat mijn nieuwe schoenen nog iets te hard waren en ik vond het spijtig dat we op de top van elke berg niet de tijd namen om van het uitzicht te genieten. Het tempo was vrij ok, met de pauzes die we namen, maar vaak had ik even de tijd nodig om een slokje te drinken of even rondom me heen te kijken. Die tijd kregen we vaak niet.

Tegen 4 uur beslisten de jongens dat we de tijd niet meer hadden om onze geplande wandeling af te maken. Het zou al vrij snel donker worden en we hadden nog meer dan 25 km te gaan. We beslisten om de beklimming van mount Maya (de 10de berg van de 13) af te maken en op de top van de berg te wachten tot de zon onderging zodat we konden genieten van het uizicht over Kobe in het donker, het "10 million dollar nightview". Het was heel koud op de berg en Hilde en ik waren zeer blij dat we een dikke, tegen de wind bestendige, regenjas hadden meegenomen. Het leek wel te vriezen daar hoog in de bergen! Daar stonden we dan met een blikje warme chocolademelk (jaja, ook warme drankjes in de automaten hier, zelfs in de bergen) van het uitzicht te genieten en elkaar te zeggen hoe trots we op elkaar waren dat we het tot daar gemaakt hadden! Het was een leuk moment.

Tegen 6 uur begonnen we aan de daling die langer duurde dan verwacht. Terug beginnen wandelen na een uur pauze deed ook onverwacht veel pijn aan mijn voeten die ondertussen al gekneusd waren door de stijfheid van mijn schoenen. Maar ik wist dat het einde in zicht was en dat ik daarna even op de trein zou kunnen slapen dus dat viel allemaal nog wel mee. Ik vond het ook leuk dat ik voor de eerste keer met een hoofdlamp mocht stappen in de bergen. Het was best wel spannend omdat je maar een meter voor je uit kan kijken en het gemakkelijk is om te struikelen over een stuk uitstekende rots.

10 million dollar nightview / een deel van de groep

aangekomen aan het station was iedereen opgelucht. Na meer dan 14 uur gestapt te hebben was iedereen wel vrij uitgeput. En zelfs de stoere jongens die normaal niet laten merken dat ze afzien (behalve Shunsuke die de hele wandeling lang gezaagd heeft), trokken zich daar nu ook even niets van aan en liepen als kreupelen de trappen op naar de trein. Een komisch zicht.

Om het kort te zeggen was het wandelen afzien (vooral tegen het einde aan), maar ook enorm leuk om eens omringd te zijn door groen, te beseffen dat je een enorme uitdaging aangaat, .... en het gaf verdomd een grote kick om de top van Mount Maya te bereiken en dan te kunnen genieten van een prachtig uitzicht met leuke mensen om je heen!

pannenkoeken, bowling, matsuri, karaoke enz...

2006-10-27T03:55:00.000+02:00

Het is een leuke, gevulde en vermoeiende week geweest. Zoals gewoonlijk heb ik weer te lang gewacht met het updaten van mijn blog waardoor het een samengevatte samenvatting zal worden, mijn excuses daarvoor.

zaterdag 21 oktober
Hilde en ik hadden onze roommates en nog enkele andere meisjes beloofd om echte Belgische pannenkoeken te maken. Daarvoor moesten we eerst een reeks ingrediënten gaan halen in de supermarkt zoals suiker, bloem, melk, eieren, roomijs, chocoladesaus,... en dan was het meteen aan de slag. Tegen de middag hadden we samen zeker een 50 tal pannenkoeken gebakken. Die geur was hemels!!! Aoi, Chiyori , en Yon Son (een Koreaanse) waren de eersten om mee te genieten van dit lekkers. De volgende dag zou het de beurt zijn aan de Amerikaanse meisjes.

Na het pannenkoekenfestijn moesten Hilde en ik ons haastten naar de bowling want daar hadden we om 3 uur afgesproken met wat leden van de backpackersclub waar we bij aangesloten zijn. Ik had een doodgewone leuke bowling verwacht zoals in België, maar neenee in Japan gaat het er heel anders aan toe. Je schoenen moet je uit een machien halen; je steekt er klein geld in, duidt je maat aan en voila... Er zijn bowlingballen van Hello Kitty en Mickey Mouse bijvoorbeeld. En wat de bowling zelf betreft is het de bedoeling dat je een masker of een pak aandoet terwijl je bowlt (al doet niet iedereen dat). Na een tijdje werd het opeens donker in de zaal en werden de zijkanten van de banen verlicht. Wie gedurende die 10 minuten een strike gooide, kreeg een verrassing. Wat een leuke bowling!

Hilde en ik / Motoki en Kamei / Haku

Na de bowling dachten Hilde, Ruben en ik dat we iets kleins gingen eten, zo hadden we het toch begrepen. Maar het bleek een heuse bijeenkomst te zijn van de club met ook oud-leden en daar hoort ook een nomikai bij of drinkbijeenkomst. Dat betekende dat we met een 40 tal man voor 25 euro per persoon zoveel konden drinken als we wilden en bovendien een hele reeks gerechtjes kregen voorgeschoteld. Ik twijfelde wel even of ik wilde meegaan want 25 euro is niet niets en ik zat al vrij krap bij kas, maar het was voor ons drie Belgjes de ideale kans om de mensen van de club beter te leren kennen. Ze hadden ons gesplitst zodat we de kans niet kregen om Nederlands te spreken en we ons de hele tijd moesten redden in het Japans. De bijeenkomst duurde wel maar een drietal uurtjes. Tegen half 10 was iedereen buiten.

Aaya, Motoki en Ken / ik en Aaya

Het was dus een plezierige en geslaagde dag.

zondag 22 oktober
Zondagmorgend werden de meisjes op de dorm om 9 uur 's morgends gewekt door het helse gevarenalarm. Dit betekende dat er een brand-en aardbeving drill op de planning stond. Snel mijn kleren aan en naar beneden. Daar was er een moeilijke, onverstaanbare wanneer je net uit je bed bent, Japanse uitleg over dergelijke situaties en ik werd gevraagd om het even snel naar het Engels te vertalen. Dat was echter muri of onmogelijk.

Een half uurtje later aten we de rest van de pannenkoeken op met wat hongerigen en dan keken we met de Amerikaanse meisjes naar het vervolg op Ocean's 11 die we vrijdag hadden gezien, namelijk Ocean's 12 (die me niet helemaal duidelijk was zo vroeg in de morgend).

de moedige, deelnemende jongens / in de wind

Nog wat later was het tijd om met alle buitenlandse studenten te vertrekken naar Ikeda waar het aki matsuri of herfst-festival werd gehouden. Het was de bedoeling dat de jongens een draagbaar schrijn of mikoshi droegen van 3 ton met een vijftigtal-man, wat dus wel vrij zwaar is. In het schrijn zitten 4 kinderen - die 4 goden voorstellen - die een taiko of Japanse drum bespelen. De jongens moesten de 4 goden in het draagbaar schrijn naar het stadsschrijn brengen (en terug). Op zich was het niet zover wandelen, maar als je beseft dat elke jongen een 60-tal kilo (of veel meer voor de grotere jongens zoals Ruben) op hun schouders dragen, en het schrijn bovendien op een steile berg ligt, krijg je wel wat sympathie voor die arme sukkelaars. De meisjes daarentegen mochten er gewoon langs lopen om te supporteren en foto's te trekken (zo hebben we het graag). Er was wel sake voorwien om het harde werk wat te verlichten en na het eigenlijke festival kon iedereen genieten van een overvloed bier (niet aan mij besteed) en lekkere sushi.

Tinne、Roos, Brian en ik / het te dragen schrijn

Het was een hele leuke en vooral gekke groep met al die jongens en (Koreaanse) meisjes in de wind. Het was ook een leuke manier om elkaar wat beter te leren kennen. De sfeer was heel aangenaam met overal drumgerommel, lichtjes, schattige kindjes en gelach. Er was lekker eten en drinken en dus... Met andere woorden: een dikke meevaller!

De rest van de week ben ik twee keer naar de karaoke geweest, een keer in het thema van het vak "populaire cultuur" (dat kan enkel in Japan) en ook woensdagavond wanneer Peter en Caroline - twee Belgjes die een jaar aan Osaka Gaidai studeren - voor een van de eerste keren van hun afgelegen berg afdaalden naar het iets meer bevolkte en beschaafde Suita. Het was een gezellige boel, ik heb vooral ontdekt 1) dat Rick, een Amerikaanse jongen, geweldig goed kan zingen en 2) dat Michael goed kan schreeuwen in de zin van roepen.

Hilde en Caroline / CAT en ik

Dinsdagavond heb ik met CAT (Christine) een echte vrouwenavond gehad. De aanleiding was dat haar moeder haar een grote doos vol chocolade had opgestuurd (bijna 4 kilo) en ze doodgewoon mij kwam vragen of ik ook geen stukje wou. Natuurlijk kon mijn geluk niet op en stelde ik voor om het ineens goed te doen: dit hield in om meisjesfilms zoals "Dirty Dancing 2" en "Moulin Rouge" te zien terwijl we chocolade aten en bijhorende chocolademelk dronken (klinkt hemels, niet?)

Dat was het zowat voor deze week. Voor alle foto's klik hier.
Nog spannende, interessante of doodgewone dingen gebeurd in Belgie?
Let me know!

veel groetjes en knuffels uit Osaka

PS: zondag staat er een flinke bergwandeling van 55 km op de planning. Jullie denken toch aan mij he?

Shikoku: Matsuyama en Drum Festival

2006-10-18T13:22:00.000+02:00

Wat heb ik de laatste tijd uitgespookt? Zowat vanalles!

Hetgene wat zeker vermeldenswaardig is: My First Time Karaoke en twee zware maar leuke nachten op het World Commercial Festiv al in Osaka. Hilde heeft daar twee mooie en gedetailleerde posts over gemaakt dus ik verwijs jullie graag door naar haar blog. Deze twee activiteiten zijn heel leuk geweest, maar hebben me vooral een verstoord bioritme bezorgd!

ayaka en aoi in de karaoke / tinne en ik op het CM festival

Daarbuiten heb ik nog hard geleerd voor mijn kanjitesten tweemaal per week (geloof het of niet), hebben we een interessante uitstap gemaakt naar het gerechtsgebouw in Osaka in het thema van onze lessen Japans Recht - waar ik voor de eerste keer echte Yakuza van dichtbij heb kunnen bewonderen - heb ik de dagdagelijkse dingen gedaan zoals wassen, inkopen doen en heb ik bijna elke avond genoten van een traditioneel Japans bad (heerlijk is dat om de dag af te sluiten!).

Maar nu meer over de afgelopen twee dagen

16 september
Maandagmorgend zijn Ayaka en ik vroeg vertrokken met de trein richting Shin-Osaka, een station dat op een luchthaven lijkt, om daar de shinkansen te nemen naar Matsuyama in Shikoku. Eerst kochten we omiyage of een souveniertje want in Japan is het de gewoonte om bij een eerste ontmoeting een cadeautje te geven. Daarna kochten we onze lunch voor op de trein en dan waren we klaar om 4 uur stilzitten tegemoet te gaan. Ik wilde niet slapen zodat ik kon genieten van het uitzicht en ik heb er inderdaad van genoten. Vooral het oversteken van het hoofdeiland Honshu naar Shikoku over de Japanse binnenzee was adembenemend. (mama en Ronny: we gaan daar zeker een fietstochtje maken eind maart!!)

Aangekomen in het station van Matsuyama wachtten Ayaka's grootouders ons op (kant van de papa). Ze waren heel vriendelijk en stelden me allerlei vragen omdat ze het zo bijzonder vonden dat ik Japans studeerde. Vooraleer we naar Ayaka thuis gingen, stopten we bij de tobeyaki oftewel Tobe Pottery. Het is een traditioneel Japanse pottebakkerskunst met eenvoudige schilderingen in blauwtinten. Hier konden we onze eigen tas, bord, kom beschilderen. Ik koos voor iets om op te hangen tegen mijn muur en schilderde bloemen. Ik heb een beetje geblunderd maar ben toch blij met het resultaat!!! Ik dacht dat we het na een uurtje bakken in de oven mee naar huis zouden krijgen, maar we krijgen het pas binnen een maand opgestuurd helemaal vanuit Matsuyama omdat het veel malen gebakken moet worden om een mooi resultaat te bekomen. Ik ben heel erg benieuwd naar mijn creatie!

onze creaties / echte Japanse tobeyaki

Vervolgens reden we naar Ayaka thuis waar ik alvorens van een heerlijke maaltijd te genieten met Ayaka en haar hond Lion een wandeling naar het strand maakte. Het was prachtig want de zon was net aan het ondergaan en tegen dat we aan het strand aangekomen waren hadden het water en de lucht alle kleuren van de regenboog. Het uitzicht werd nog eens zoveel mooier door de bergen die ons omringden. Spijtig dat ik mijn camera vergeten was, maar je kan je er wel iets bij voorstellen veronderstel ik!

ik en Lion

Terug aangekomen en een beetje moe werd ik weer helemaal wakker van het heerlijke eten. Er was vis, vlees, groentjes, rijst en gedroogd zeewier. De bedoeling was dat je een velletje zeewier nam, er wat rijst op legde en dan groentjes en vlees of vis naar believen en vervolgens rol je dat op tot een soort cilinder. Als nagerecht was er meloen, heel erg duur in Japan!! Maar het was nog niet gedaan. Toen de tafel nog maar net afgeruimd was, werd er opnieuw plaats gemaakt deze keer voor Japanse thee (poederthee zoals bij de theeceremonie), wagashi of Japanse cakejes en pralines die Ayaka haar vader speciaal was gaan kopen omdat ik Belg ben (aan 2 euro per stuk). Ik was natuurlijk heel blij, maar mijn buikje zat echt wel vol!

Ayaka's familie aan tafel / pralines

Na het eten hebben Ayaka en ik nog naar een filmpje gekeken, dan was het in bad en dan recht in bed want de volgende dag zou weer een zware dag worden!

17 september
Om 8 uur was ik opgestaan en om kwart na 8 stond er al een heerlijk ontbijt gereed op tafel. Wanneer dat op was (moeilijk moeilijk om zoveel te eten als je nog maar net wakker bent) was het tijd om te vertrekken naar het station om de trein te namen naar Niihama waar het Drum Festival of Taiko Matsuri te doen was. Het festival dateert van de 17de eeuw en wordt gedurende drie dagen gehouden in oktober. Elke wagen weegt zo'n 3 ton en is gewoven met gouden en zilveren draden. Binnenin is er een grote drum die bespeeld wordt en voor de buitenkant moet je de foto's eens grondig bekijken. De wagen wordt gedragen door een dertigtal mannen. Vooraleer we de trein namen heb ik van Ayaka's moeder nog sweet potatoe cakes gekregen een specialiteit van de streek. Wanneer we dan met de trein aankwamen in Niihama wachtten Ayaka's grootouders langs moeders kant ons op. Zij brachten ons met de auto naar de plaats van het festival want het zou snel beginnen.

vanuit de trein / Taiko-dai

Aangekomen was ik meteen overweldigd door het aantal mensen, er waren naar het schijnt zo'n 150 000 toeschouwers. Het festival duurt dagelijks tijdens de middag van 12 tot 4 en savonds van 7 tot 9. Eerst waren de kinderen uit de naburige scholen aan de beurt. Zij bereidden zich voor om later ook volwaardige deelnemers te worden. Ik moet nog vermelden dat enkel mannen kunnen deelnemen tot Ayaka's spijt die bijna 4 uur lang heeft gezegd hoe hip het wel niet was en hoe graag ze wel niet wilt deelnemen! Niets aan te doen of in het Japans: しかたがない. Na 4 uur rechtstaan, want er was geen zitplaats meer, was het tijd voor een klein wedstrijdje als afsluiter. De 18 deelnemende wagens moesten zo lang mogelijk omhoog gehouden worden door de mannen. Onze favoriete kleur geel was de winnaar en ik was stiekem blij dat het gedaan was want ik was heel erg moe.

ik en de taiko / 's avonds

Na bij Ayaka's grootouders genoten te hebben van sushi en sashimi (duur!!) gingen we nog even kijken naar de avondvoorstelling en dan was het al tijd om huiswaarts te keren want Ayaka had de volgende morgend les. We namen de nachtboot naar Osaka die heel erg luxueus was tot mijn verbazing. Wij hadden wel de goedkoopste tickets genomen en dat hield in dat je sliep in een grote kamer met een twintigtal futon of Japanse dunne matrassen en een dun lakentje. Normaal zou ik het heel koud gehad hebben maar omdat ik zo moe was heb ik als een roos geslapen tot we aankwamen om 7 uur smorgends.

Het was een bijzonder leuke ervaring en ik wil zeker nog eens terugkeren wanneer ik wat meer tijd heb want er is heel veel moois te bekijken in de Ehime-prefectuur.

schrijnen, tempels en wandelen

2006-10-09T08:07:00.001+02:00

Het was weer een druk weekend...

zaterdag 7 oktober
Vrijdag werd ons op het centrum voor internationale affaires gevraagd om zaterdagmorgend een kijkje te gaan nemen bij het Imamiya Ebisu-schrijn. Daar wordt van 9 tot 11 januari het Toka Ebisu festival gehouden. Gedurende deze 3 dagen komen er zo'n miljoen bezoekers over de vloer die zich richten tot de god van de handel en rijkdom, Ebisu. Veertig Lucky Girls of fukumusume verkopen geluksbrengers die aan bamboetakjes gehangen worden en elke klant kiest zijn eigen lucky girl uit.
Ons werd gevraagd of we ook dergelijke meisjes wilden worden op het festival. Het is een hele eer om dit te mogen doen aangezien de meisjes normaal gezien uit een 4000-tal geinteresseerden worden geselecteerd. Pas op als we willen deelnemen moeten ook wij een speech van 1 minuut voorbereiden waarin we uitleggen waarom we zouden willen deelnemen, maar ze zoeken ongeveer vijf buitenlandse meisjes en we waren maar met 4 geïnteresseerden (Roos, Tinne, Hilde en ik)... Ik hoop dat we erbij zullen zijn!! Als kers op de taart zouden we na het festival de kimono die we moeten dragen mee naar huis krijgen. Duimen jullie voor ons?

fukumusume / de priester en wij aan het imamiya-ebisu schrijn

Zaterdagmorgend nam Masami Takahashi van het centrum voor internationale affaires ons dus mee naar het schrijn waar we ontvangen werden door de priester ter plaatse. Hij vertelde ons in het kort over het festival, wat de meisjes zoal moeten doen en wat de procedure is om geselecteerd te worden. We kregen ook foto's te zien en konden even het schrijn gaan bezoeken. Na afloop kregen we zelfs enkele souveniertjes mee naar huis.

We bezochten ook nog de Shitennouji-tempel ( 四天王寺)vlak in de buurt. Letterlijk betekent het de tempel van de vier hemelse koningen. Prins Shotoku Taishi vocht in de 6de eeuw voor de adoptatie van het boeddhisme in Japan. Er wordt gezegd dat hij daarin slaagde door tot de vier hemelse koningen, de soldaten van Boeddha, te bidden. In 593 liet hij deze tempel neerzetten als eerste officieel geregistreerde Boeddhistische tempel van Japan.

shitennoji / hilde en ik

Smiddags trokken we naar Umeda om daar een hapje te eten en nog even rond te lopen. Masami trakteerde ons op een heerlijke maaltijd. Nadien gingen we nog op zoek naar een manga die we konden lezen voor ons project voor de lessen van manga. Ik was al een tijdje op zoek naar de manga van Osamu Tezuka waar Disney's The Lion King op gebaseerd is en gisteren heb ik die dus eindelijk gevondenen, yay!! Ruben kocht een nintendo DS met een spelletje om je kanji mee te oefenen.

Om 6 uur zijn Ruben, Roos en ik nog iets gaan drinken met een Japanner Youhei en een klasgenoot van hem, Ryou. Het heeft niet zo lang geduurd want we waren allemaal veel te moe. Het was dus hoog tijd om te gaan slapen...

zondag 8 oktober
Gisteren trokken we (Ruben, Hilde en ik) naar Kyoto. Eerst wandelden we van het station tot aan de beroemde Ginkakuji-tempel, een uurtje goed doorstappen. Aangekomen bezochten we natuurlijk de zen-tempel die op zichzelf niet echt heel impressionant is, maar de omliggende tuin is prachtig en voelt heel spiritueel aan.

ik / ginkakuji

Na de tempel bezocht te hebben, begonnen we aan onze eerste hike in Japan. Het was even afzien om de top te beklimmen van de Daimonji-berg, die zijn naam leende aan een festival dat op de heilige berg gehouden wordt, maar het prachtige uitzicht op 500 meter hoogte op Kyoto heeft zeker geloond. Ook het opeten van onze heerlijke Japanse obentou of lunch was gezellig in de bergjes maar wel wat te koud naar onze zin. Tijdens de daling kwamen we nog enkele tempels en schrijnen tegen waaronder een klein schrijntje vlak naast een natuurlijk watervalletje waar monikken zich naakt douchen onder het koude water.

hilde, ik en onze obentou / uitzicht over Kyoto

Terug in de stad deden we nog de gekende Filosofenwandeling en dan was het terugkeren naar het station wat weer een eindje flink doorstappen was. Kyoto is een bijzondere stad waar ik zeker nog een aantal keer naar zal terugkeren. Elke keer ontdek je immers nieuwe tempels en schrijnen verborgen in smalle kleine straatjes.
In totaal hebben we toch een dikke 15 kilometer afgestapt en waren we bekaf. Terug thuis hebben we ons voor de eerste keer in een maand schuldig gemaakt aan een lekker ongezonde, westerse maaltijd McDonalds. Smaakte dat heerlijk seg...

Ik heb zelden zo goed geslapen.

groetjes

Hoe waren de verkiezingen in Belgenland?

het laatste nieuws

2006-10-04T09:24:00.000+02:00

Vandaag ben ik 3 weken in Osaka en dus is het hoog tijd om mijn blog weer een beetje up te daten. Ik ben ondertussen helemaal gesettled en er is niets dat ik hier nog mis (let op, materieel gezien natuurlijk!!) Vorige week heb ik een fiets gekocht, zondag een gsm en sinds maandag heb ik eindelijk ook internet op mijn kamer!! Maar niet getreurd, het klinkt allemaal heel duur maar ik heb, eveneens sinds maandag, een jobje als lerares Nederlands en Engels.

gsmnummer: (+81) 080 5338 1337
email op mijn gsm: woutersjudith@ezweb.ne.jp

30 september
Zaterdag ben ik met Ayaka (mijn roommate), Aoi (mijn buurmeisje) en Hilde naar Umeda getrokken. Ayaka en ik hadden een router nodig om internet te kunnen delen op onze kamer anders zou het een te dure zaak geworden zijn, Hilde had een webcam nodig. Dé plaats bij uitstek om dergelijke dingen te kopen is Yodobashi, een electronicagigant van formaat. We hadden dus snel gevonden waar we naar zochten.

Onze volgende stop was crèmerie "31". Het is te vergelijken met Ben&Jerry's in België maar dan met veel meer smaken om uit te kiezen en het is ook iets goedkoper. Na het ijsje was het richting shoppingcenter. Daar vindt je op de bovenste verdieping een grote game hall waar je echt alles kan doen: water splash (zoals in Walibi, maar dan binnen), allerlei videospellen spelen, fotos trekken, in een reuzenrad gaan (dat aan het shoppingcenter is gebouwd), drummen enz... We hebben er eerst "perikura" genomen: dit zijn kleine fotootjes waar je met een aantal personen in vreemde houdingen opstaat en die je dan nadien versiert met opschriften enz.. Hoe voller de foto's versierd (en verpest) zijn hoe beter naar de normen van de meisjes hier. Nadien wilde ik per se een drumspel uitproberen wat ik tot tweemaal toe gewonnen heb en nadien hebben we nog een ander spel gespeeld waarvan ik de naam vergeten ben. Het was in ieder geval heel erg leuk.

ik en Ayaka / versieren van de "perikura"

Ayaka moest op tijd naar haar "baito" (studentenjob) dus lieten Ayaka en Aoi ons achter in de reusachtige shopping mall tussen een honderdtal klerenwinkels. Het gevolg daarvan is dat Hilde en ik goed gewinkeld hebben en ook "wat" centjes hebben uitgegeven. Oeps! (het mocht wel want zoveel kleren hadden we absoluut niet bij...)

Ook wij moesten op tijd terugkeren naar de dorm want 's avonds werden we officieel verwelkomd in de dorm met een heuze welcome "party". Naar Japanse normen houdt dat in dat alle buitenlandse studenten en hun roommates op een rij gaan staan en de buitenlanders zichzelf en hun roommate snel voorstellen (voor de zovéélste keer). Als dat gedaan was toostten we met een glaasje thee (geen alcohol, oh nee!) op een goed jaar in de dorm en dan was het aanvallen geblazen! Er stonden 2 grote tafels gevuld met lekkere gerechten waarvan we zoveel konden nemen als we wilden.

Hilde, ik en het eten / Ayaka, Aoi, Hitomi

Na het eten hadden de Japanse meisjes een spel georganiseerd. Je werd in groepen verdeeld per verdiep en uit elke groep moest iemand iets tekenen, zoals bijvoorbeeld Mickey Mouse. Het verdiep met de beste tekening kreeg dan een punt en het verdiep dat na 5 verschillende opdrachten het meeste punten had won 2 zakken vol koekjes en snoep. Het is het verdiep van Hilde geworden... :( (Ik gun het haar natuurlijk wel)

tekenwedstrijd / wij en enkele Japanse meisjes

Na ongeveer twee uur was het feestje al gedaan en dan ben ik nog wat voor school gaan werken want het was nog maar 8 uur. Feestjes lopen niet uit in Japan, hoe leuk ook!!

1 oktober
Zondag waren we van plan om nog een tempel in de buurt en een kruidentuin vlakbij te bezoeken, maar de regen was een beetje een spelbreker. Bovendien kwamen de mensen van het internet bij Hilde langs om een contract te tekenen. Dan zijn Ruben, Michael en ik maar een chocomelk gaan drinken en een cakeje gaan eten.

Nadien had ik een afspraak met mijn eerste leerling. Ik had afgesproken met Yoshiko om 4 uur aan het station vlakbij. Yoshiko is een 26-jarige Japanse die dolgraag Nederlands wil leren omdat ze een Belgische vriend heeft. Om 4 uur pikte ze mij op aan het station en dan zijn we samen een theetje gaan drinken om te bespreken wat ze juist verwacht van de lessen, haar niveau te bepalen en af te spreken welke dagen ze les wil volgen. Ze vertelde me dat haar vriend haar enkel vreemde dingen had aangeleerd en dat was inderdaad zo. Het enige wat ze me in het Nederlands wist te vertellen was "Oppassen want anders krijgt ge op uw bakkes", "schol" en "lekker". Nadien zijn we nog gaan zoeken voor een Nederlands tekstboek dat we eventueel zouden kunnen gebruiken voor de lessen, maar dat vonden we niet. Ik heb er dus eentje bij amazon besteld. (gisteren was de eerste les en ik moet zeggen dat haar uitspraak bijzonder goed is!!!)

Voor de rest heb ik al flink mogen studeren want tegen elke les Japans moet ik de kanji (Chinese karakters) uit de tekst van de vorige les leren en er een testje van afleggen. Bovendien moeten we ook tegen elke les een paar teksten lezen. Het wordt wel zwaar dit jaar, maar dan leren we bij he!!!

Op verkenning in Suita-Shi (Osaka)

2006-09-25T05:06:00.000+02:00

zaterdag 23 september
Samen met Hilde en Ruben nam ik de trein richting het Expo '70 Commemoration Park om daar eens een kijkje te nemen, van het prachtige weer te genieten en bovendien ook wat groen op te snuiven.

Vooraleer we aan het park gearriveerd waren passeerden we de budoukan, een ruimte waar Japanse gevechtsporten beoefend worden. Hilde kwam op het idee om een kijkje binnen te nemen en dat deden we. We hadden blijkbaar een goede dag uitgekozen want er was net een kyuudou-wedstrijd aan de gang. We werden vriendelijk ontvangen en rondgeleid in het centrum. Eerst hebben we even kendou kunnen bewonderen (zwaardvechten), wat heel impressionant was omdat ze er heel angstaanjagend uitzagen met hun maskers en zwaarden. Nadien konden we het eerste deel van de wedstrijd kyuudou (boogschieten) als toeschouwers meemaken. Dat was eveneens indrukwekkend omdat je veel lichaamsbeheersing nodig hebt om zo een grote boog onder controle te hebben. Na het eerste deel van de wedstrijd kregen we grote honger en trokken we richting park.

We waren vooral geinteresseerd in 2 zaken:

Tower of The Sun
Dit gigantische beeld is de restant van de wereldexpo van 1970 die plaatsvond in het park. Op deze foto kan je het niet volledig zien, maar boven het witte deel staat er nog een gouden kop. Eigenlijk is het niet echt mooi, maar wel eens leuk om te gaan bekijken. (We mogen natuurlijk ook niet vergeten dat het gebouwd werd naar de estetische waarden van de jaren '70).

Japanse Tuin
In tegenstelling tot de rest van het park was de Japanse tuin heel rustig en liep er weinig volk rond. Daar konden we echt op adem komen. Mooie
vijvers, bamboebosjes, bloemen, plekjes om te rusten, enz...

Het park was enorm groot en de afstanden die je daar afstapt zijn niet te onderschatten. Bovendien was het heel warm en vergeet je wel eens genoeg te drinken. Na dus het hele park doorgewandeld te hebben waren we echt wel bekaf en keerden we terug (na een verfrissend ijsje). Ik wil er zeker nog eens teruggaan want er is een groot museum voor ethnologie wat me heel erg interesseert. Ook wanneer ik genoeg heb van al het beton van Osaka zal ik nog eens met plezier terugkeren naar deze groene vlek.

zondag 24 september
We proberen ons hier goed bezig te houden in Osaka en aangezien zondag weer een vrije dag was, besloten we om een dagje shinto-schrijnen te bezoeken in de buurt. In suita zijn wel zo'n 10 tempels en schrijnen waarvan veel Japanse meisjes op ons kot zelfs het bestaan niet van weten (onder andere mijn roommate). Hilde haar roommate, Chiyori, zei dat de tempels hier in de buurt niet de moeite zijn en dat we beter naar Kyoto konden gaan. Maar zo koppig als we zijn hielden we voet bij stuk en maakten we er een heel leuke dag van.

De Tarumi-schrijn hier linksboven vond ik de mooiste van de 3 die we bezocht hebben gisteren. De schrijn was heel rustig gelegen en er was geen kat te zien.
De foto daarnaast toont een waterbak uit bamboe en kleine bamboe-emmertjes waarmee je je handen moet reinigen vooraleer je het heiligdom binnengaat.
Op de derde foto staan Michael, Ruben en Hilde onder een Toori. Om een schrijn binnen te kunnen moet je eerst onder een toori doorlopen en deze toont eigenlijk gewoon de nabijheid van een schrijn aan.

De 3 schrijnen lagen op de kaart niet zo ver verwijderd van elkaar, maar uiteindelijk hebben we toch een dikke 10 kilometer gestapt denk ik. We sloten de dag af door eerst samen heerlijke okonomiyaki te gaan eten in een traditioneel gezellige okonomiyakiten en nadien zijn de meisjes nog een ijsje gaan eten en de jongens een biertje gaan drinken in GB's cafe vlak aan de universiteit.

Het was een leuke dag en tegelijkertijd hebben we een groot deel van onze buurt leren kennen.

FAQ

2006-09-24T05:46:00.000+02:00

Waar kan ik nu eindelijk, in godsnaam, foto's bekijken?
Dat kan sinds enkele minuten bij mijn photospace op msn, hier (of rechts bij links: My Photos) die ik geregeld zal updaten, dus ga af en toe eens piepen!

Heb je elke dag les?
Ik heb maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag les.

Welke vakken heb je zoal?
maandag: Contemporary Japan waar we discussieren over hedendaagse problematiek in het Japans, Zelfstudie Manga en Zelfstudie Populaire Cultuur
dinsdag: Japans Niveau 4B en Theeceremonie
donderdag: Japanse Literatuur en Japanse Cultuur
vrijdag: Japans Niveau 4B en Japans Recht

Wat houden de vakken zelfstudie manga, zelfstudie populaire cultuur en theeceremonie in?
zelfstudie manga: elke week lezen we in de klas een fragment uit een belangrijke manga, soms in het Engels en soms in het Japans (bv. Barefoot Gen, Buddha, ...) De zelfstudie houdt in dat we een bepaalde manga, een bepaalde artiest of een bepaald genre bestuderen, er een paper over schrijven en aan het einde van de lessenreeks er een voordracht over houden. We maken ook een fieldtrip naar een mangamuseum.

zelfstudie populaire cultuur: elke week behandelen we een ander aspect van de Japanse populaire cultuur bv. sport, karaoke, manga, anime, enz.. Net zoals bij het vak zelfstudie manga is het de bedoeling dat we een bepaald aspect dat ons interesseert bestuderen en er een paper over schrijven en dan aan het einde van de lessenreeks onze bevindingen voordragen. Met dit vak maken we een fieldtrip karaoke (omg) en dezelfde fieldtrip naar het mangamuseum.

theeceremonie: dit vak is maar voor enkele mensen weggelegd. Nu zijn we met 8 deelnemers, maar 6 zou ideaal zijn. Elke dinsdagnammiddag gaan we naar een privehuis met theekamers waar we dan ongeveer 3 lesuren de principes van de theeceremonie aangeleerd krijgen. Het spijtige aan de zaak is wel dat het ongeveer 4000 yen per maand kost (vervoer, thee, koekjes), maar het is natuurlijk een kans die je maar een keer krijgt en die ik dan ook met beide handen zal aannemen.

Hoe is het weer daar?
Toen we hier pas aankwamen was het niet zo warm (18 graden) en regende het heel veel. De laatste dagen is het hier zo'n 25 graden en dus heel warm. Hoe is het in Belgie nu?

En het verkeer?
Het verkeer in de stad is heel erg druk, maar waar wij op kot zitten is het redelijk rustig en zijn het vooral de fietsers die de wegen onveilig maken

Mag ik je een pakje of briefje sturen?
Natuurlijk schatten van me!!! :) en liefst zoveel mogelijk. Mijn adres vind je enkele blogs naar beneden, wel moet je daar nog mijn kamernummer 210B aan toevoegen.

als je nog vragen hebt, stel ze gerust!!!
tot snel!

Jude

meer nieuws

2006-09-22T08:49:00.000+02:00

18 september
De dag na onze field trip was een nationale feestdag en hadden we dus een dagje vrij en zijn we met een aantal buitenlandse studenten naar Umeda geweest( zo'n 15 minuutjes met de trein). In Umeda zijn er ongelooflijk grote winkels en de grootste winkel is een reusachtige American-style shopping mall met 7 verdiepen waar zelfs een reuzenrad is opgebouwd. In de hal hangen er 2 (rode ?!) gigantische potvissen op. Het is er een paradijs om te shoppen, maar toch wel een beetje duur. Bovendien was het een nationale feestdag en ik denk dat ik nog nooit zoveel mensen samen heb gezien in een winkel. Stijlvol zijn in Japan is wel een must. Zo goed als alle meisjes lopen er volgens de laatste trends bij en hechten heel veel belang aan hun "appearance". We keerden redelijk vroeg terug omdat we de volgende dag een placement test hadden om ons niveau voor de Japanse lessen te bepalen. Van dat leren is echter niets gekomen omdat we ten eerste veel te moe waren en ten tweede veel te lui.

19 september
De volgende dag hadden we dus een klein examen dat bestond uit een luistertest en een schriftelijke proef opgedeeld in niveaus van moeilijkheid. Na de test in de namiddag volgde er dan een interview waarin ze je level meedeelden. Ik zit samen met Ruben, Hilde en Roos in niveau 4 dat nog eens opgedeeld is in een A en een B ( ik zit samen met Ruben in B). 4 is het hoogste niveau en we waren vrij euforisch om het met een understatement te zeggen. We zijn schriftelijk dan misschien wel vrij goed, maar mondeling is wel van een ander niveau als dat van de Taiwanezen, Chinezen of Koreanen.

20 september
Woensdag hadden we een officiele welcome party van Kandai. Dit hield eigenlijk gewoon een korte voorstelling van de nieuwe buitenlandse studenten en een lekker duur etentje in. In totaal zijn er 42 nieuwe buitenlandse studenten bijgekomen dit semester wat veel meer is als de vorige jaren (uit Taiwan, China, Korea, Thailand, VS, Belgie (6), Zwitserland (1), Frankrijk (1), Engeland (3), Hawai (1).) Het was heel lekker eten, gezond ook maar vooral heel duur. (op de kosten van de univ natuurlijk!!)

21 september
Gisteren begonnen de lessen dan uiteindelijk. Ik heb gekozen om buiten Japans de vakken Japanse literatuur, Japanse cultuur (met als extra op dinsdagmiddag cursus theeceremonie), Zelfstudie Populaire Cultuur en Japanse recht te volgen. Het lijkt me allemaal wel interessant en het is goed te doen want in totaal zijn het maar zo'n 11 uurtjes les. Ook heb ik besloten om in 2 clubs te gaan (waarschijnlijk, maar nog niet zeker): Japanse dans en een hikingclub die wat vanalles doet zoals bergwandelen, raften, paragliden, duiken, speleologie, fietsen enz... dat zal wel een beetje geld kosten, maar het is een goede manier om Japan te verkennen en bovendien zijn dergelijke dingen goedkoper in groep (en moet je niet alles zelf plannen).

Ik heb nog zoveel meer te vertellen, maar dat zal voor een volgende keer zijn!!
laten jullie ook iets van jullie horen?

konnichiwa (update)

2006-09-17T08:11:00.000+02:00

beste vrienden, aanschouw mijn eerste blog vanuit Japan!

13 september
Dinsdag 13 september zijn we (de meisjes want de jongens verblijven in een andere dorm) rond de middag Japanse tijd gearriveerd in onze dormitory (een knalpaars nieuw gebouw) na een zware reis van in totaal zo'n 16-tal uren. We moesten toch een redelijk grote afstand sleuren met onze bagage vanaf het station naar de dorm en bovendien regende het. Toen we aankwamen kregen we echter niet de kans om even te rusten of om ons te verfrissen want we werden meteen aan onze roommates voorgesteld. Met alle goede bedoelingen nodigden zij ons meteen uit om iets te gaan eten, maar eigenlijk wilde we liever even rusten of ons verfrissen natuurlijk. Uiteindelijk ben ik dan rond 5 uur smiddags gaan slapen om dan om 5 uur smorgends klaarwakker te zijn en me nog uur bezig te houden met het invullen van sudoku's aangezien er niets anders te doen was.

de 6 Belgjes/de dorm

Mijn roommate en de dorm zelf vallen heel goed mee. Op elk verdiep is er een keuken, douchekamer, kamer met wc's, een kamer met wasmachines, een kamer om je gezicht te wassen en tanden te poetsen en dergelijke en een lounge met tv. op de benedenverdiep is er een japanse onsen, een bibliotheek, een restaurant en zijn er japanse kamers met tatamimatten (die kunnen enkel op aanvraag gebruikt worden). Mijn kamer is ook veel groter dan ik had verwacht. Ik schat dat ze zo'n 25 vierkante meter is maar we delen ze natuurlijk wel met twee (fotootje van mijn roommate volgt later wel).

mijn kant/de hele kamer

14 en 15 september
De dag na aankomst hebben we dan een deel inkopen gedaan zoals shampoo, tas, glas, bord, bestek, waspoeder en dergelijke want dat is allemaal nodig en niet voorzien. Dedag daarna hebben we een rondleiding gekregen op de universiteit en ben ik me gaan aansluiten bij de national health insurance en gaan registreren als buitenlander op het stadhuis. Al deze zaken zijn heel goed begeleid door zowel universiteit als dorm wat me zeker geruststelde in het begin.

16 en 17 september
Gisterenmorgend zijn we voor 2 dagen vertrokken op field trip met de buitenlandse studenten om ons "inzicht in Japan te vergroten". We vertrokken rond 9 uur smorgends met de bus naar Kyoto (zo'n uurtje rijden) waar we eerst een museum bezochten over twee Japanse wetenschappers, vader en zoon, die vrij veel uitvindingen of aanpassingen van uitvindingen op hun naam hebben staan. Daarna zijn we lekker gaan eten in de gezellige straatjes van Kyoto waarna we onze eigen Japanse waaier konden schilderen. Nadien namen we de bus richting het Biwa-meer, het grootste meer van Japan. Daar vlakbij hoog in de bergen gingen we met een liftje naar ons traditioneel Japans hotel (ryokan). Eerst genoten we er van een overheerlijke Japanse maaltijd, nadien speelden we een spelletje bingo (waarmee ik nog een fotokader heb gewonnen) en daarna genoten we van een zeer ontspannend Japans bad.

de meisjes in yukata/bergen bij het Biwameer

Vandaag bezochten we in de voormiddag een museum over de werking van de sluizen van het biwa-meer en dergelijke maar door de korte tijd die we er waren en door de technische Japanse woordenschat enzovoort vond ik dat eigenlijk niet zo de moeite waard. Nadien namen we weer de bus, deze keer naar de berg Hieizan waar de Boeddhistische tempel Enryakuji zich bevindt. Veel tijd om rond te lopen hebben we er niet gehad, maar we hebben er wel van een heerlijke vegetarische maaltijd kunnen genieten aangezien monniken geen vlees of vis mogen eten. (voor de rest is het hier in Japan heel moeilijk om vegetarier te zijn aangezien bijna alle gerechten vlees of vis bevatten...).

dikke kus en groetjes vanuit Japan!!

Nog 13 Dagen...

2006-08-30T11:00:00.000+02:00

Binnen 13 dagen neem ik samen met Hilde, Ruben, Roos, Michael en Tine de Thalys naar Parijs om van daaruit het vliegtuig naar Japan te nemen. De volgende dag komen we smorgendsvroeg aan op onze bestemming.

Eigenlijk is het een hele onderneming en moet je aan veel dingen denken. Een aantal van die zaken zijn al geregeld:
- vliegreis
- inschrijving als uitzendstudent aan de KUL
- informeren bij de bank over de mogelijkheden van overschrijven, geld afhalen enz...
- mijn moeder een volmacht geven voor de verkiezingen van 8 oktober
- in orde brengen van het studentenvisum voor Japan
- checklist maken voor de bagage

Maar de tijd begint te dringen en er moeten nog wel een aantal zaken geregeld worden.
- Eigenlijk mag ik maar 20 kg meenemen, maar dat is niet genoeg voor een jaar (zeker niet als je ook een voorraad chocolade mee wil smokkelen). Ik hoop dus na een telefoontje met een verantwoordelijke van Air France, en na het uitleggen van onze situatie, een akkoordje te kunnen sluiten.)
- Ik moet nog een privé-ziekteverzekering afsluiten. Bij CM vertelde een lieve vrouw ons dat dat allemaal gedekt was, maar even later belde ze terug en verontschuldigde ze zich omdat ze foute informatie had gegeven. We moeten dus wel degelijk een extra verzekering afsluiten. (Er kan immers veel gebeuren op een jaar tijd)

Ik zou graag nog met een aantal mensen afspreken voor ik ze voor een lange tijd niet meer zal zien. Zondag had ik een familiebarbecue en zag ik de meesten van hen voor de laatste keer. Gisteren spraken we met een aantal mensen van de klas af. We verbleven in een vakantiehuisje van Hans' familie in Langdorp voor 2 dagen en hebben ons heel goed geamuseerd. Wat mij betreft een goede afsluiter!

Het komt dus dichterbij en eigenlijk weet ik niet goed hoe ik mij er bij moet voelen. Ik besef nog niet zo goed dat ik een jaar weg van thuis zal zijn. Ik weet ook absoluut nog niet wat te verwachten. Ik hoop enkel dat ik met jullie contact kan blijven houden, dat jullie af en toe eens aan mij denken, dat het leven met een Japanse roommate een beetje meevalt en dat het weer daar een stuk beter is dan het hier de afgelopen maand geweest is. Natuurlijk hoop ik ook, eigenlijk het doel van deze reis, dat mijn 'Japanese skills' er sterk op vooruit gaan!

Tot in Japan!

PS
Als jullie mij voor de één of andere reden een brief of een pakketje (tip: chocolade) zouden willen opsturen, kan dat op dit adres:

Judith Wouters
Dormitory Tsukigaoka
Kansai University
25-1 Tsukigaoka, Senriyama, Suita-shi
565 -0847 Osaka

Nog iets totaal anders:
Graag had ik jullie via hier ook nog om een gunst willen vragen. Misschien hebben jullie al gehoord van de monumentenstrijd (30 gemeentes van over heel Vlaanderen krijgen de kans om hun monumenten te restaureren en nieuw leven in te blazen ). één van de oudste cinema's van België bevindt zich in Duffel en is er voor genomineerd. Jullie kunnen mij en heel veel mensen een plezier doen door voor onze Duffelse trots te stemmen! De winnaar krijgt 500.000 euro voor het opknappen van het moment, een bom geld dus! Stemmen voor de eerste ronde kan nog tot 17 september!

Osaka?

2006-07-17T19:22:00.000+02:00

Voor diegenen die zich afvragen waar ik juist naartoe ga, zal ik in het kort wat meer over Osaka (大阪) vertellen.

Osaka is de derde grootste stad van Japan na Tokyo (東京) en Yokohama (横浜). De stad is gelegen op het eiland Honshu, in de Kansai regio aan de monding van de Yodo rivier in de Osakabaai en heeft ongeveer 2.6 miljoen inwoners. Het was de hoofdstad van Japan in de 4de eeuw en was verscheidene keren de locatie voor de keizerlijke residentie. De wereldtentoonstelling werd er gehouden in 1970.

Osaka is een handelsstad die haar aanzien verkreeg wanneer Toyotomi Hideyoshi in 1586 er het kasteel Osakajo bouwde. Hij moedigde handelaars van over het hele land uit zich in de stad te vestigen. In het begin van de vorige eeuw groeide Osaka uit tot een industrieel centrum.

Nu is Osaka beroemd voor zijn internationale uitstraling, postmoderne architectuur (Osaka Dome sportstadium, Osaka aquarium), extravagante nachtleven, culinaire voorkeur (oshi, okonomiyaki, takoyaki, udon) en de yakuza (bendes die bedreven zijn in illegale activiteiten).

osaka city / osakajo

In Osaka wordt een bepaald dialect gesproken, nl het Osaka-ben. Vaak is dit dialect moeilijk te verstaan. Het zal dus wel even aanpassen worden voor ik het kan begrijpen of laat staan onder de knie krijg.

Verder kan ik zeggen dat Osaka het hart is van de culturele regio in Japan waar onder andere ook Kyoto, Nara en Ise deel van uitmaken. Het was in deze regio, nl de Kansai regio, dat Japan in een ver verleden een eigen cultuur vormde ten opzichte van de sterke Chinese en Koreaanse invloeden. De japanners uit Kansai zijn erg trots op de geschiedenis van hun regio en neigen daardoor soms wel neer te kijken op hun 'concurrent' Tokyo.

Zelf ben ik nog niet in Osaka geweest, maar na wat opzoekingen gedaan te hebben kijk ik vooral uit naar het bezichtigen van deze zaken:

1) Iedereen die me een beetje kent weet dat ik geinteresseerd ben in het onderwaterleven, dus deze was een makkelijke: Osaka Aquarium, 's werelds enige aquarium waar walvishaaien kunnen gehouden worden.
2) Osakajo en het omliggende park
3) Osaka historisch museum
4) Sumiyoshi Taisha, Osaka's grootste shinto shrijn waar de goden van de zee vereerd worden
5) Liberty Osaka (Osaka Human Rights Museum), behandelt verschillende van Japans taboes, nl: de burakumin (sociale minderheidsgroep, oa afstammelingen van slachters en andere 'onzuivere' beroepen), discriminatie van vrouwen, de gevolgen van vervuiling, enz...

Voor de rest niet echt in de stad, maar er wel vlakbij in Takarazuka is er het Tezuka Osamu Manga Museum. Osamu Tezuka wordt ook wel de 'Father of Japanimation' of 'god of manga' genoemd en is vooral bekend als tekenaar van de manga's 'Astroboy' en 'Metropolis', die nog niet zo lang geleden werd omgevormd tot anime. Zijn manga 'Kimba the White Lion' was de inspiratie voor de wereldberoemde tekenfilm 'The Lion King'. Zijn museum kan dus niet anders dan interessant zijn.

Osaka here I come

2006-07-11T17:48:00.000+02:00

Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk al weten, vertrek ik 12 september voor een jaartje naar Japan. Ik zal er studeren aan Kansai University in Osaka met 5 andere mensen van Leuven.

Japan is geen goedkoop land om te leven of te reizen dus waren er sponsors nodig. KULeuven sponsort het vliegticket en maandelijks €400, voor de rest steunen mijn ouders me, heeft Sony me gesponsord met een laptop in bruikleen en werk ik zelf een maand voor nog wat extra centjes. Danku allemaal! Het vliegticket is al gekocht, binnenkort krijg ik het geld van de KULeuven. Voor de rest moet mijn studentenvisum nog in orde gebracht worden en dan is het inpakken en vertrekken (12 september).

Nu het schooljaar voorbij is en ik geslaagd ben, begin ik te beseffen hoe dichtbij mijn avontuur komt. Ik zal mijn klasje missen waarvan ik steeds meer ben beginnen houden en natuurlijk ook familie en vrienden, zelfs leerkrachten. Hopelijk zullen jullie mij ook een heel klein beetje missen he!

Waarschijnlijk zal ik heel wat beleven (althans dat hoop ik) en natuurlijk wil ik jullie allemaal op de hoogte houden! Vanaf ik in Japan ben zal ik geregeld een post maken met wat bevindingen, belevenissen, enz... zodat jullie weten wat ik en mijn japanologie-collega's daar uitspoken en jullie hopelijk ook wat meer inzicht krijgen in Japan als een geheel. Misschien kan ik jullie dan warm krijgen om me eens te komen bezoeken in het land van de rijzende zon, wie weet!

Kom maar geregeld een kijkje nemen en aarzel niet om een commentaar achter te laten door middel van de comment-tool onder elke post!

groetjes